Τη στήριξή του στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, εκφράζει με ανάρτησή του ο Άδωνις Γεωργιάδης, απορρίπτοντας τους χαρακτηρισμούς περί «δειλίας», «φόβου» απέναντι στην Τουρκία και «μειοδοσίας». Ο υπουργός Υγείας προχωρά σε έναν απολογισμό της θητείας του κ. Γεραπετρίτη, εστιάζοντας στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, τις εξελίξεις με τη Chevron και την υπόθεση του καλωδίου.
Ο κ. Γεωργιάδης αναφέρει ότι τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε, όπως υποστηρίζει, να παρουσιαστεί ο υπουργός Εξωτερικών ως άνθρωπος «δειλός» και «φοβισμένος» έναντι των Τούρκων, ενώ επικρίνει δημοσιεύματα που τον εμφάνιζαν ως έτοιμο να παραχωρήσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα του καλωδίου, σημειώνει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να αξιολογηθεί η θητεία του και κατά πόσο η εξωτερική πολιτική εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα.
Αρχικά, τονίζει ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης δεν ευθύνεται για το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, καθώς, όπως αναφέρει, το παρέλαβε ως υφιστάμενο πρόβλημα και κλήθηκε να το αντιμετωπίσει.
Στη συνέχεια, παραθέτει τρία σημεία που, κατά την άποψή του, αποτυπώνουν τα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής κατά τη διάρκεια της θητείας του υπουργού Εξωτερικών.
Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι η Chevron, και εμμέσως οι Λίβυοι, αναγνώρισαν την ελληνική κυριότητα στην περιοχή που διεκδικούν παράνομα η Τουρκία και η Λιβύη, καθώς η εταιρεία δέχθηκε να προχωρήσει σε έρευνες για κοίτασμα φυσικού αερίου με άδεια της Ελλάδας, χωρίς να υπάρξει διαμαρτυρία από τη Λιβύη.
Παράλληλα, αναφέρει ότι, μετά την αρνητική εξέλιξη της κύρωσης του Μνημονίου από τη Βουλή της Ανατολικής Λιβύης, η Ελλάδα πέτυχε, όπως σημειώνει, την αναγνώριση της παρανομίας και του ανυπόστατου χαρακτήρα του από το σύνολο των 27 κρατών-μελών της ΕΕ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και τελικά τις ΗΠΑ.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην υπόθεση του καλωδίου. Όπως υποστηρίζει, μετά τα γεγονότα της Κάσου, σχεδιάστηκε μια πολιτική που οδήγησε στην προώθηση της πόντισής του, στην αποφυγή ενός θερμού επεισοδίου και στο να μην υποχωρήσει η Ελλάδα σε τίποτε. Προσθέτει ότι η Τουρκία δεν εξασφάλισε καμία διεθνή αναγνώριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου μέσα από τη συγκεκριμένη υπόθεση και ότι το καλώδιο, το οποίο είχε εμποδίσει να ποντιστεί στο παρελθόν, τώρα θα ποντιστεί.
Σχολιάζοντας την τουρκική NAVTEX, ο κ. Γεωργιάδης επισημαίνει ότι η διατύπωση περί «συγκατάθεσης» της Τουρκίας, αντί περί «άδειας», αποτελεί, κατά την εκτίμησή του, τρόπο να διασώσει τα προσχήματα και να αποφύγει να εμφανιστεί ότι υποχωρεί. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «Ουδείς ζήτησε την άδειά της», υποστηρίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο δεν αναγνωρίστηκε η τουρκική διεκδίκηση κυριαρχίας στην περιοχή.
Καταλήγοντας, σημειώνει ότι η Τουρκία χρειάστηκε μια διέξοδο για να αποφευχθεί περαιτέρω ένταση, τονίζοντας ότι ένα θερμό επεισόδιο θα μπορούσε να έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη:
«Υπέρ Γεωργίου Γεραπετρίτη
Στην Πολιτική και γενικά στην ζωη μου αρέσει η Δικαιοσύνη, η οποία δυστυχώς σπάνια υπάρχει. Εν τούτοις, όσοι έχουμε παρρησία και ελευθερία σκέψης, οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε ακόμη και όταν αυτό είναι αντιδημοφιλές.
Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους, όχι αθώους πάντως, επιχειρήθηκε συστηματικά η παρουσίαση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ως ενός ανθρώπου «δειλού», «φοβισμένου» έναντι των Τούρκων ή ακόμη και ως «μειοδότου». Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο στο Μαξίμου που τον έπιασε σε στάση υπόκλισης έγινε το σήμα της «δειλίας» του και αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα κυρίως στον Όμιλο Φιλιππάκη (Ομιλος γνωστός για το ότι αγαπά και προστατεύει συγκεκριμένους Υπουργούς μας ενώ όλους τους άλλους μας βαρά αλύπητα νομίζοντας ότι έτσι θα μας βάλει να τσακωθούμε μεταξύ μας…) τον παρουσίαζαν ως έτοιμο να παραδώσει στους Τούρκους ως και την Ακρόπολη…
Τώρα που το θέμα λοιπόν του καλωδίου έχει πάρει τον δρόμο του, είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε ένα μικρό ταμείο της θητείας του και να κρίνουμε ψύχραιμα εάν είναι επιτυχής ή όχι και αν τελικά ο ίδιος ή ο προϊστάμενος του Πρωθυπουργός παρέδωσαν τα ιερά και όσια της Φυλής στον Ερντογάν ή αντιθέτως εάν εξυπηρετεί η Πολιτική τους τα Εθνικά μας Συμφέροντα.
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα, όπως λέω συχνά, με την σειρά. Μόνον με την σειρά μπορούμε να τα κατανοήσουμε βάζοντάς τα στις πραγματικές τους διαστάσεις τα διάφορα γεγονότα.
Ο κ. Γεραπετρίτης ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ για το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το τετελεσμένο αυτό γεγονός το παρέλαβε ως πρόβλημα και κλήθηκε να το εξουδετερώσει. Τρία χρόνια μετά έχουν συμβεί τα εξής επί θητείας του:
Α) η Chevron και εμμέσως και οι Λίβυοι αναγνώρισαν την κυριότητα της Ελλάδας στην περιοχή αυτή που παρανόμως διεκδικούν Τουρκία και Λιβύη δεχόμενη η Chevron να προχωρήσει σε έρευνες για κοίτασμα φυσικού αερίου με άδεια της Ελλάδος, χωρίς διαμαρτυρία της Λιβύης.
Β) μετά την αρνητική εξέλιξη της κυρώσεως του Μνημονίου από την Βουλή της Ανατολικής Λιβύης επιτύχαμε το Σύνολο των 27 χωρών της ΕΕ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, τελικά και οι ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την παρανομία του και το ότι είναι ανυπόστατο. Είναι πρωτοφανής διπλωματικά η ήττα της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο. Καμμία ανακήρυξη ΑΟΖ δεν έχει νόημα αν κανένας πλην εσού δεν την αναγνωρίζει.
Γ) υπόθεση καλωδίου. Μετά τα γεγονότα της Κάσου, όταν η Τουρκία μας αιφνιδίασε, σχεδιάστηκε με επιμέλεια η πολιτική που πλέον οδήγησε και στο καλώδιο να μπει, και το θερμό επεισόδιο να αποφευχθεί και η Ελλάδα να μην υποχωρήσει απολύτως σε τίποτε. Ναι η Τουρκία δεν αυτοεξευτελίστηκε και υπερασπίζεται τις θέσεις τις αλλά και πάλι εμείς δεν υποχωρήσαμε σε τίποτε, καμμία διεθνή αναγνώριση δεν έλαβε το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο από το θέμα αυτό τελικά και το καλώδιο που είχε εμποδίσει να ποντιστεί στο παρελθόν τώρα θα ποντιστεί. Η χθεσινοβραδινή της NAVTEX που δηλώνει ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» είναι το φύλλο συκής για να οπισθοχωρήσει και να μην προκαλέσει περισσότερη φασαρία. Και μόνον η φρασεολογία της ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» και όχι «άδεια», για όσους καταλαβαίνουν αποκαλύπτει και το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε. Ουδείς ζήτησε την άδεια της, άρα ουδείς αναγνώρισε την ψευδό κυριαρχία της» και μόνη της λέει ότι δίνει συγκατάθεση για να μην πει ότι υποχωρεί. Και έτσι και το καλώδιο θα μπει και εμείς δεν υποχωρήσαμε πουθενά και η Τουρκία έκανε πίσω. Το ότι διέσωσε τα προσχήματα της δεν είναι κακό, αν δεν είχε αυτή την διέξοδο θα έπρεπε να πάμε σε ένταση και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας, πλην κάποιων παλαβών, που θα ήθελαν θερμό επεισόδιο με την Τουρκία για το καλώδιο. Θερμό επεισόδιο στον κόσμο που ζούμε μπορεί να έχει εντελώς ανεξέλεγκτες συνέπειες για να μιλάμε και σοβαρά.
Κοινώς με αρίστους διπλωματικούς χειρισμούς η Ελλάδα υπερασπίστηκε με το μικρότερο δυνατό κόστος το σύνολο των συμφερόντων της. Εύγε κύριε Υπουργέ.
Φυσικά όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί, εάν αυτά τα 8 χρόνια ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είχε φροντίσει να ενισχύσει τις Ένοπλες Δυνάμεις με μια σειρά σοβαρών εξοπλισμών και δεν είχε οικοδομήσει ένα σοβαρό πλέγμα συμμαχιών που τελικά έχουν κάνει την Τουρκία να αντιλαμβάνεται ότι θερμό επεισόδιο και κρίση με την Ελλάδα χωρίς μεγάλο κόστος για αυτήν πλέον δεν υφίσταται. Και πάλι το Ρωμαϊκό ρητό, «αν θες ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο» βρήκε την εφαρμογή του.
Να κύριοι που φωνάζετε έξω από τα Νοσοκομεία κατά των φρεγατών και των εξοπλισμών που χρειάζονται όλα αυτά. Χρειάζονται για να μπορούμε να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα μας και μάλλον ήδη έβγαλαν τα λεφτά τους ήδη.
Κύριε Πρωθυπουργέ και κύριε Υπουργέ των Εξωτερικών θερμά συγχαρητήρια δώσατε στην Ελλάδα μια σπουδαία διπλωματική νίκη και ας φωνάζουν οι μεμψίμοιροι με επιχειρήματα που πλέον ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν τολμούν να ισχυριστούν.
Υγ. Δείτε τον Τούρκο καθηγητή Διεθνών Σχέσεων κ. Χαλίλ Χαμζάογλου με πόση λύπη αναγκάζεται να πει στην Τουρκική τηλεόραση, ότι η ρηματική διακοίνωση των Γάλλων ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ αναγνώριση του παράνομου Τουρκολιβυκού Μνημονίου και σκεφθείτε τί λένε εδώ διάφοροι μόνον και μόνον για να πλήξουν τον Μητσοτάκη».
Υπέρ Γεωργίου Γεραπετρίτη Στην Πολιτική και γενικά στην ζωη μου αρέσει η Δικαιοσύνη, η οποία δυστυχώς σπάνια υπάρχει. Εν τούτοις, όσοι έχουμε παρρησία και ελευθερία σκέψης, οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε ακόμη και όταν αυτό είναι αντιδημοφιλές. Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους, όχι αθώους πάντως, επιχειρήθηκε συστηματικά η παρουσίαση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ως ενός ανθρώπου «δειλού», «φοβισμένου» έναντι των Τούρκων ή ακόμη και ως «μειοδότου». Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο στο Μαξίμου που τον έπιασε σε στάση υπόκλισης έγινε το σήμα της «δειλίας» του και αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα κυρίως στον Όμιλο Φιλιππάκη (Ομιλος γνωστός για το ότι αγαπά και προστατεύει συγκεκριμένους Υπουργούς μας ενώ όλους τους άλλους μας βαρά αλύπητα νομίζοντας ότι έτσι θα μας βάλει να τσακωθούμε μεταξύ μας…) τον παρουσίαζαν ως έτοιμο να παραδώσει στους Τούρκους ως και την Ακρόπολη… Τώρα που το θέμα λοιπόν του καλωδίου έχει πάρει τον δρόμο του, είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε ένα μικρό ταμείο της θητείας του και να κρίνουμε ψύχραιμα εάν είναι επιτυχής ή όχι και αν τελικά ο ίδιος ή ο προϊστάμενος του Πρωθυπουργός παρέδωσαν τα ιερά και όσια της Φυλής στον Ερντογάν ή αντιθέτως εάν εξυπηρετεί η Πολιτική τους τα Εθνικά μας Συμφέροντα. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα, όπως λέω συχνά, με την σειρά. Μόνον με την σειρά μπορούμε να τα κατανοήσουμε βάζοντάς τα στις πραγματικές τους διαστάσεις τα διάφορα γεγονότα. Ο κ. Γεραπετρίτης ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ για το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το τετελεσμένο αυτό γεγονός το παρέλαβε ως πρόβλημα και κλήθηκε να το εξουδετερώσει. Τρία χρόνια μετά έχουν συμβεί τα εξής επί θητείας του: Α) η Chevron και εμμέσως και οι Λίβυοι αναγνώρισαν την κυριότητα της Ελλάδας στην περιοχή αυτή που παρανόμως διεκδικούν Τουρκία και Λιβύη δεχόμενη η Chevron να προχωρήσει σε έρευνες για κοίτασμα φυσικού αερίου με άδεια της Ελλάδος, χωρίς διαμαρτυρία της Λιβύης. Β) μετά την αρνητική εξέλιξη της κυρώσεως του Μνημονίου από την Βουλή της Ανατολικής Λιβύης επιτύχαμε το Σύνολο των 27 χωρών της ΕΕ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, τελικά και οι ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την παρανομία του και το ότι είναι ανυπόστατο. Είναι πρωτοφανής διπλωματικά η ήττα της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο. Καμμία ανακήρυξη ΑΟΖ δεν έχει νόημα αν κανένας πλην εσού δεν την αναγνωρίζει. Γ) υπόθεση καλωδίου. Μετά τα γεγονότα της Κάσου, όταν η Τουρκία μας αιφνιδίασε, σχεδιάστηκε με επιμέλεια η πολιτική που πλέον οδήγησε και στο καλώδιο να μπει, και το θερμό επεισόδιο να αποφευχθεί και η Ελλάδα να μην υποχωρήσει απολύτως σε τίποτε. Ναι η Τουρκία δεν αυτοεξευτελίστηκε και υπερασπίζεται τις θέσεις τις αλλά και πάλι εμείς δεν υποχωρήσαμε σε τίποτε, καμμία διεθνή αναγνώριση δεν έλαβε το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο από το θέμα αυτό τελικά και το καλώδιο που είχε εμποδίσει να ποντιστεί στο παρελθόν τώρα θα ποντιστεί. Η χθεσινοβραδινή της NAVTEX που δηλώνει ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» είναι το φύλλο συκής για να οπισθοχωρήσει και να μην προκαλέσει περισσότερη φασαρία. Και μόνον η φρασεολογία της ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» και όχι «άδεια», για όσους καταλαβαίνουν αποκαλύπτει και το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε. Ουδείς ζήτησε την άδεια της, άρα ουδείς αναγνώρισε την ψευδό κυριαρχία της» και μόνη της λέει ότι δίνει συγκατάθεση για να μην πει ότι υποχωρεί. Και έτσι και το καλώδιο θα μπει και εμείς δεν υποχωρήσαμε πουθενά και η Τουρκία έκανε πίσω. Το ότι διέσωσε τα προσχήματα της δεν είναι κακό, αν δεν είχε αυτή την διέξοδο θα έπρεπε να πάμε σε ένταση και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας, πλην κάποιων παλαβών, που θα ήθελαν θερμό επεισόδιο με την Τουρκία για το καλώδιο. Θερμό επεισόδιο στον κόσμο που ζούμε μπορεί να έχει εντελώς ανεξέλεγκτες συνέπειες για να μιλάμε και σοβαρά. https://t.co/8XtSFnC8P4
— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) November 11, 2026
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
