Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε η Κατερίνα Στανίση στην «Espresso» και τον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα. Η καταξιωμένη τραγουδίστρια ανάμεσα σε άλλα μίλησε για την απώλεια της Καίτης Γκρέϋ, τα μαθήματα που πήρε από τα μεγάλα ονόματα της εποχής αλλά και για την ταινία – αφιέρωμα στη ζωή του Στέλιου Καζαντζίδη «Υπάρχω».
Διαβάστε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη της Κατερίνας Στανίση στην Espresso
Μου ξεκίνησες την κουβέντα μας με την μεγάλη απώλεια της Καίτης Γκρέυ που υπήρξε και φίλη σου
Με την Γκρέυ είχαμε φιλικές σχέσεις από παλιά. Κυρίως όμως ήρθαμε κοντά τότε που τραγουδούσε στο Διογένης Παλλάς με την Πόλυ Πάνου, τη Μαίρη Λίντα και την Κωνσταντίνα. Πηγαίναμε, τις ακούγαμε και η Καίτη πάντα ερχόταν στο τραπέζι μας και μας τραγουδούσε. Μάλιστα, πάντα έπαιρνα και τη μάνα μου κοντά. Και ενώ τότε ήταν ήδη μεγάλη γυναίκα σε ηλικία, δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο γυναικείο ταμπεραμέντο έβγαζε.
Πήρες μαθήματα εσύ από αυτές τις τραγουδίστριες;
Δεν θα μπορούσα να μην πάρω μαθήματα, γιατί μεγάλωσα σε λαϊκογειτονιά στη Γερμανία, εκεί που ήταν μετανάστες. Πιο πριν, όταν ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία, αυτές τις φωνές τις άκουγα στη Νάουσα όπου γεννήθηκα. Μάλιστα, στην πλατεία είχαν τα τζουκ μποξ και ακούγαμε Καζαντζίδη, Γκρέυ και Πόλυ Πάνου.
Στους κινηματογράφους η ταινία «Υπάρχω» με θέμα τη ζωή του Καζαντζίδη κάνει θραύση. Εσύ τραγούδησες με τον Στέλιο. Τι ήταν τελικά ο Καζαντζίδης για τον λαό;
Ο Καζαντζίδης ήταν για τους Ελληνες η ψυχή τους. Στη Γερμανία ακούγαμε Καζαντζίδη και κλαίγαμε, διότι εξέφραζε τον πόνο κάθε Ελληνα. Βέβαια, οφείλω να πω ότι η μισή μου καριέρα οφείλεται στον Στέλιο, αν και ήμουν ήδη φτασμένη τραγουδίστρια. Ωστόσο, όταν είπαμε το ντουέτο «Δεν είσαι εσύ», απογειώθηκε η καριέρα μου. Μετά με έβαλε και τραγούδησα κι άλλα δικά του τραγούδια σε άλλους δύο δίσκους κι έτσι κατάφερα να κερδίσω ακόμα μεγαλύτερο κοινό. Με τον Στέλιο δεν κάναμε μόνο τα τραγούδια και τέλος. Είχαμε πολύ φιλικές σχέσεις. Πήγαινα στο σπίτι του, με συμβούλευε συνέχεια και ό,τι μου είχε πει τα βρήκα μπροστά μου. Ηταν πολύ φιλοσοφημένος και τα περισσότερα τα είχε ζήσει. Μιλούσες με τον Καζαντζίδη και νόμιζες ότι μιλούσες με τον γείτονά σου. Τόσο απλός!
