Στον χώρο αναμονής του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεαγένειο, τα τελευταία χρόνια η ιατρική πράξη συναντά ολοένα και πιο συστηματικά την ψυχολογική στήριξη, τη φροντίδα της ομορφιάς και την ανακούφιση.
Οι ασθενείς που περιμένουν να υποβληθούν στις θεραπείες τους έχουν πλέον κάθε Τρίτη την ευκαιρία να πιουν έναν καφέ συζητώντας με την ψυχολόγο του νοσοκομείου, κάθε Τετάρτη να απολαύσουν περιποίηση προσώπου ή μασάζ, και κάθε Παρασκευή να ανακουφιστούν από τα συμπτώματα και τις παρενέργειες των θεραπειών μέσω βελονισμού.
Φροντίδα ομορφιάς και ανακούφιση με βελονισμό
Το πρόγραμμα «Beauty Art – Αρχίζω, φροντίζω, συνεχίζω» ξεκίνησε πριν από ενάμιση χρόνο, με τη συνεργασία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου και του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος του Θεαγενείου. Σε αυτό το διάστημα, περισσότεροι από 2.300 ασθενείς έχουν λάβει υπηρεσίες φροντίδας ομορφιάς και καλλωπισμού.
Στις αρχές του χρόνου ξεκίνησε μια νέα δράση βελονισμού με τίτλο «Αρχαία Σοφία – Σύγχρονη Θεραπεία» και υπότιτλο «Μικρές βελόνες- μεγάλη ίαση». Πραγματοποιείται κάθε Παρασκευή με τη συνεργασία του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος και του Συλλόγου Φίλων του Θεαγενείου «Αλέξανδρος Συμεωνίδης», με συντονιστή τον παθολόγο- ογκολόγο και ιατρικό βελονιστή Ανδρέα Ευάγγελο Μακραντωνάκη. Υπολογίζεται ότι περίπου 100 ασθενείς που συμμετείχαν σε συνεδρίες βελονισμού έφυγαν με χαμόγελο και αίσθηση ανακούφισης.
«Ο ιατρικός βελονισμός είναι μια μορφή υποστηρικτικής, συμπληρωματικής θεραπείας παράλληλα με την κύρια αγωγή του ασθενούς. Πρόκειται για παραδοσιακή κινέζικη ιατρική τεχνική με αναλγητική και θεραπευτική δράση σε αρκετές ασθένειες και διαταραχές του σώματος. Εφαρμόζεται σε ογκολογικούς και παθολογικούς ασθενείς από εξειδικευμένους ιατρούς εκπαιδευμένους από το Ινστιτούτο Βελονισμού της Ελλάδος, με εισαγωγή αποστειρωμένων μεταλλικών βελονών μιας χρήσης – από ατσάλι, χρυσό ή ασήμι – σε συγκεκριμένα δερματικά σημεία του σώματος. Ανακουφίζει αποτελεσματικά τα συμπτώματα από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας, ενισχύει τη διάθεση και βελτιώνει κατά 80% την ποιότητα ζωής του ασθενούς, χωρίς παρενέργειες. Μετατρέπει έτσι την ιατρική φροντίδα σε ένα είδος ολιστικής θεραπείας, σωματικής και πνευματικής», αναφέρεται σε ενημερωτικό σημείωμα του Συλλόγου Φίλων του Θεαγενείου.
Πρωινός καφές με την ψυχολόγο
Την περασμένη Τρίτη, με πρωτοβουλία της ακτινοθεραπεύτριας- ογκολόγου Κωνσταντίνας Μπόνιου, ξεκίνησε μια ακόμη δράση με τίτλο «Πρωινός καφές με την ψυχολόγο», σε συνεργασία με την ψυχολόγο-συστημική ψυχοθεραπεύτρια του Θεαγενείου, Ανδρονίκη Τσιάρα.
Κάθε Τρίτη, από τις 11:00 έως τις 12:00, ο χώρος αναμονής του Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος μετατρέπεται σε ανοιχτό σημείο συνάντησης, όπου ασθενείς που περιμένουν ή έχουν ολοκληρώσει ακτινοθεραπεία κάθονται μαζί με την ψυχολόγο, πίνουν καφέ και μιλούν για όσα συνήθως παραμένουν πίσω από κλειστές πόρτες: φόβους, αντοχές, απώλειες, αλλά και μικρές νίκες της καθημερινότητας.
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η κ. Μπόνιου εξηγεί ότι η ιδέα γεννήθηκε από την ίδια την ανάγκη των ασθενών.
«Στο Θεαγένειο υποβάλλονται καθημερινά σε ακτινοθεραπεία περίπου 120 ασθενείς. Λειτουργούμε από τις 7 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα, και η θεραπεία διαρκεί από 5 έως 37 ημέρες. Περίπου το 50% των ασθενών μας είναι γυναίκες με καρκίνο του μαστού -αν και όλα τα είδη καρκίνου περνούν από εδώ, πνεύμονα, προστάτη κλπ. Ο χώρος αναμονής είναι πάντα γεμάτος. Όμως οι ασθενείς, πέρα από τη θεραπεία, έχουν κι άλλες ανάγκες. Μας ρωτούσαν αν υπάρχει ψυχολόγος. Κυρίως νέες γυναίκες που σοκάρονται όταν μαθαίνουν τη διάγνωσή τους, όταν χάνουν τα μαλλιά τους, όταν αντιμετωπίζουν κρίση στη σχέση ή προβλήματα με τα παιδιά ή τη δουλειά. Υπάρχουν και μεγαλύτεροι ασθενείς που αναρωτιούνται για την ποιότητα της ζωής που τους. Όλα αυτά δημιούργησαν την ανάγκη για κάτι παραπάνω. Με την άδεια και την υποστήριξη της Διοίκησης του Νοσοκομείου, η ψυχολόγος έρχεται κάθε Τρίτη στον χώρο αναμονής και, μετά από μια ομαδική συζήτηση, μπορεί να κλείσει ραντεβού με όποιον επιθυμεί προσωπική επαφή», σημειώνει η κ. Μπόνιου.
Η ψυχολόγος Ανδρονίκη Τσιάρα διευκρινίζει ότι αυτές οι ομάδες δεν αντικαθιστούν την ψυχοθεραπεία, αλλά λειτουργούν συμπληρωματικά.
«Είναι ομάδες συναισθηματικής υποστήριξης και απλής συζήτησης. Στόχος είναι να μειωθεί το ψυχολογικό φορτίο – ο φόβος, το άγχος, η απομόνωση. Να ενισχυθεί η προσαρμογή στη θεραπεία και να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κανείς δεν είναι μόνος σε όλη αυτήν την περιπέτεια», αναφέρει.
Η πρώτη συνάντηση έγινε ήδη και, όπως περιγράφει η κ. Τσιάρα, αρχικά υπήρξε αμηχανία – γρήγορα όμως άνοιξε χώρος για πιο αυθεντική έκφραση.
«Ήταν μια έκπληξη για τους ασθενείς. Δεν το περίμεναν. Φαντάζομαι ότι στις επόμενες συναντήσεις θα έρθει και περισσότερος κόσμος. Πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι θα εξοικειωθούν με το να μιλούν ανοιχτά για τα συναισθήματά τους. Πάντα διστάζουμε να μοιραστούμε τα δικά μας ζόρια – ειδικά δημόσια, χωρίς την ασφάλεια κλειστής πόρτας», λέει η κ. Τσιάρα.
Κάθε εβδομάδα, άλλωστε, θα αναπτύσσεται διαφορετική θεματική. «Την περασμένη εβδομάδα εστιάσαμε στην αναμονή ως τη διάγνωση, στην κόπωση και στους φόβους της καθημερινότητας. Σήμερα μιλάμε για το σώμα μέσα στις θεραπείες, για τη διαχείριση της ενέργειάς μας και για τις πηγές που μπορούν να μας βοηθήσουν να αισθανθούμε καλύτερα», προσθέτει.
«Είμαι σε ένα σπίτι που με φροντίζει»
Στη διάρκεια του «Πρωινού καφέ», οι ίδιοι οι ασθενείς μιλούν για αυτό που βιώνουν. Μια ασθενής που μετακινείται καθημερινά από την Ξάνθη για τη θεραπεία της περιγράφει τη σχέση που αναπτύσσει με το προσωπικό: «Νιώθω πολύ καλά. Έρχομαι από την Ξάνθη κάθε μέρα, κάνω τη θεραπεία μου και επιστρέφω. Νιώθω χαρούμενη που έρχομαι εδώ, βλέπω όλο το team… μου δίνει κουράγιο. Είμαι δυνατή και θα αντιμετωπίσω τα πάντα».
Μια δεύτερη ασθενής, που έχει περάσει, όπως λέει, «από όλα τα στάδια», περιγράφει τη δική της διαδρομή: «Πέρασα από τις πιο δύσκολες μέρες, που δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Όμως όταν ερχόμουν εδώ, ο τρόπος που μου μιλούσαν και με αντιμετώπιζαν με έκανε να παίρνω δύναμη. Αυτό που γίνεται εδώ είναι σημαντικό. Συνεχίζεις τον αγώνα».
Μια τρίτη ασθενής αμφισβητεί με τόλμη την πίεση για διαρκή «δύναμη»: «Όλοι μου έλεγαν “είσαι δυνατή”. Κι εγώ έλεγα “δεν είμαι δυνατή, πάψτε να το λέτε”. Αυτό με έκανε να νιώθω χειρότερα. Δεν μπορούμε πάντα να είμαστε καλά. Πρέπει να μας αφήνουν χώρο να μην είμαστε καλά»λέει. Και προσθέτει ότι αυτό που τελικά τη βοήθησε ήταν η αποδοχή της ευαλωτότητας: «Αισθάνομαι ότι είμαι σε ένα σπίτι που με φροντίζει. Δεν έχω άλλα περιθώρια πέρα από το να ακολουθώ τη θεραπεία και να αφήνομαι στους ανθρώπους που με φροντίζουν».
Η κ. Τσιάρα στέκεται ιδιαίτερα σε αυτή τη διάσταση: «Δεν χρειάζεται να πολεμάμε συνεχώς αυτό που νιώθουμε. Ακόμη και η δυσκολία έχει τον χώρο της και μπορεί να γίνει μέρος της διαδικασίας προσαρμογής».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
