Πως μου τα έφερε έτσι η τύχη, και λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Πορτογαλία – Ισπανία, εγώ ολοκλήρωνα την ανάγνωση της βιογραφίας του Λιονέλ Μέσι. Ενός βιβλίου που κρατούσα στη βιβλιοθήκη για πάνω από 11 χρόνια, και εν τέλει έμελλε να το ολοκληρώσω τα ξημερώματα της Τρίτης.

Ναι. Θα μιλήσουμε για τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Λιονέλ Μέσι. Ναι, είμαι φαν του Αργεντινού, αλλά αυτό είναι μια συζήτηση που θα κάνουμε παρακάτω.

Επιστρέφω λίγο στον αγώνα. Στον τελευταίο αγώνα του Πορτογάλου σε μουντιάλ. Το Last Dance (σσ: ο τελευταίος χορός) αν θέλετε. Ένα φινάλε άδοξο για εκείνον, καθώς ένα μεγάλο του όνειρο δεν ήταν γραφτό να εκπληρωθεί.

Θα είμαι ειλικρινής. Χάρηκα που η Ισπανία ήταν εκείνη η νικήτρια, καθώς υποστηρίζω την Φρούρια Ρόχα από το Euro του 2012, όταν στην ομάδα υπήρχε ακόμα ο Fernando Torres στην επίθεση, ο άλλοτε φορ της Βαλένθια Negredo (τον οποίο επανέφερα στη μνήμη για χάρη του παρόντος άρθρου), και ο David Villa.

Ειδική μνεία και σε άλλη παράγραφο για τον Villa, καθώς ήταν η καψούρα μου στην Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα, όταν στην ομάδα υπήρχαν παίχτες όπως οι Xavi, Iniesta, Puyol και πάει λέγοντας.

Να μου πείτε, σας ανέφερα ότι θα μιλήσουμε για τον Κριστιάνο και τον Λίο. Και αυτός είναι ο σκοπός μου. Και όχι, δε θα κάνουμε καμία σύγκριση στα στατιστικά, ούτε στα τρόπαια, ούτε θα κοιτάξουμε τελικά ποιος είναι ο καλύτερος. Διότι, δε ξέρω αν θα το συνειδητοποιήσουμε, αλλά ζήσαμε την εποχή που και οι δυο ήταν… οι καλύτεροι.

Εδώ θα είμαστε ειλικρινείς. Ναι, είμαι φαν του Μέσι. Ναι, είμαι Μπαρτσελόνα, και στο σπίτι μου έχω ακόμα μια μπλούζα με το όνομα του Αργεντινού στην πλάτη. Το αγαπημένο μου σύστημα παραμένει το 4-3-3, καθώς είμαι της σχολής Γκουαρντιόλα.

Όμως τελικά, τι σημασία έχουν όλα αυτά πια;

Βασίκα, ξέρετε τι έχει σημασία πια; Ότι το ποδόσφαιρο που μεγάλωσε τη δική μας γενιά, το ποδόσφαιρο που μάθαμε, μαζεύει σιγά σιγά τα πράγματα του από το γήπεδο.

Για πάνω από 15 χρόνια, τα Σαββατοκύριακα μας ήταν μια άτυπη μονομαχία τους. Κάποια Κυριακή στη Μαδρίτη ή τη Βαρκελώνη γινόταν κανονική μάχη, και εμείς πηγαίναμε τις Δευτέρες στο σχολείο για να μιλήσουμε για τους αγαπημένους μας παίχτες, και ποιος θα έπρεπε να νικήσει σε κάθε αγώνα.

Οπότε, τι σημαίνει αυτό; Ότι το επόμενο Euro (δε θέλω να μας πάω ακόμα πιο μακριά), θα είναι το πρώτο χωρίς τους δύο αυτούς παίχτες…

Ένα βιβλίο ολοκληρώνεται

Κοιτάξτε τώρα τι συμβαίνει. Κάθε βιβλίο έχει ένα τελευταίο κεφάλαιο. Ο Μέσι συνεχίζει στο Μουντιάλ του 2026, και ποιος ξέρει πότε θα ολοκληρωθεί το βιβλίο του.

Ο Ρονάλντο, από την άλλη, έγραψε το δικό του τελευταίο κεφάλαιο απέναντι στην Ισπανία.

Αυτό μου δημιουργεί μια σκέψη: Η μοίρα του Ρονάλντο ήταν πάντα να είναι ο «τραγικός ήρωας» που παλεύει ενάντια στους πάντες, ακόμα και ενάντια στον χρόνο.

Ο Μέσι, από την άλλη, ήταν η «ποίηση».

Αλλά στο τέλος της ημέρας, και οι δύο γράφτηκαν στο ίδιο βιβλίο της ιστορίας.

Δείτε το σαν τη βιογραφία του Μέσι που σας ανέφερα στην αρχή. Όπως το βιβλίο που κράταγα στη βιβλιοθήκη μου για πάνω από 11 χρόνια (περίπου από το 2013 για να είμαστε ακριβείς), έτσι και η δική τους εποχή θα μείνει εκεί, ανέγγιχτη, για να τη θυμόμαστε.

Το δικό μου ευχαριστώ

Ίσως κάποιος να μου πει: “μα καλά, εσύ ένας φαν της Μπαρτσελόνα, λες ευχαριστώ στον Ρονάλντο;”

Ναι. Το λέω.

Διότι πίσω από κάθε σχόλιο που μπορεί να έκανα (πάντα καλοπροαίρετα), κρύβεται μια παιδική ηλικία που είχε μέσα έναν Αργεντινό και έναν Πορτογάλο.

Κρύβεται ένα παιδί που έπαιζε μπάλα στην πλατεία, και εκτελούσε φάουλ όπως ο Ρονάλντο, που είχε κάνει τον πανηγυρισμό του CR7, όσο κι αν υποστήριζε τον αιώνιο αντίπαλο.

Κρύβεται ένας έφηβος που έβλεπε το MSN (Messi, Suarez, Neymar) να κοντράρεται με το BBC (Benzema, Bale, Cristiano).

Που είδε τον Marc Bartra (Ισπανός αμυντικός, νυν παίχτης της Μπέτις) να προσπαθεί να πιάσει τον Bale που σαν άλλος Road Runner από τα Looney Tunes, έφυγε μπροστά, πάτησε περιοχή και σκόραρε ένα από τα πιο όμορφα του γκολ.

Που είδε τον Μέσι να σκοράρει στο Σαντιάγκο Μπερναμέου, και να υψώνει τη φανέλα του μπροστά στους φιλάθλους.

Ναι, το παραδέχομαι, όσο κι αν θα με πονέσει: ο Κριστιάνο ήταν ο «κακός» της ιστορίας μου, ο άνθρωπος που μου χαλούσε τα βράδια, ο απόλυτος αντίπαλος.

Αλλά, τώρα που το show τελειώνει, συνειδητοποιώ ότι χωρίς αυτόν τον «κακό», ο Μέσι δεν θα είχε γίνει ποτέ αυτός που έγινε.

Αλλά και το αντίστροφο.

Τον “μισούσα” ποδοσφαιρικά επειδή ήταν ανίκητος. Σήμερα, βλέποντάς τον να αποχωρεί, τον ευχαριστώ για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Όμως τελικά, τι σημασία έχουν όλα αυτά πια;

Τι σημασία έχουν οι φανέλες, τα συστήματα και οι προσωπικές μας συμπάθειες, όταν βλέπεις τον χρόνο να κερδίζει και τον τελευταίο των Θεών;

Χάρηκα για την Ισπανία, ναι. Για τον Villa, τον Torres, τον Negredo που κάποτε με έκαναν να ερωτευτώ τους “Φούριας Ρόχα”.

Αλλά το βλέμμα μου έμεινε καρφωμένο στον ηττημένο.

Γιατί εκείνο το ξημέρωμα, κλείνοντας την τελευταία σελίδα της βιογραφίας του Μέσι, συνειδητοποίησα ότι έκλεινα μαζί και ένα τεράστιο κεφάλαιο της δικής μου ζωής.

Ο Λίο και ο Κριστιάνο δεν ήταν απλώς δύο ποδοσφαιριστές.

Ήταν η εφηβεία μας. Η ενιλικίωσή μας.

Ήταν η καθημερινή μας ανάγκη να δούμε το αδύνατο να γίνεται εφικτό.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο καλύτερος και, ειλικρινά, δεν με νοιάζει. Ξέρω μόνο ότι ήμασταν η πιο τυχερή γενιά που τους προλάβαμε στο ίδιο γήπεδο.

Και τώρα που τα φώτα του Last Dance σβήνουν, η βιβλιοθήκη μας ομορφαίνει, αλλά το χορτάρι θα είναι για πάντα λίγο πιο φτωχό.