Σε μια από τις πιο αποκαλυπτικές συνεντεύξεις της προεδρίας του, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε στους New York Times ότι η εξουσία του ως αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων περιορίζεται αποκλειστικά από τη «δική του ηθική», υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Διεθνούς Δικαίου και κάθε άλλου θεσμικού περιορισμού στη χρήση στρατιωτικής ισχύος. Η συνέντευξη δόθηκε στη σκιά της σύλληψης του Νικολάς Μαδούρο και έφερε στο προσκήνιο μια κοσμοθεωρία που ο ίδιος περιέγραψε με ασυνήθιστη ευθύτητα.
Όταν ρωτήθηκε αν υπάρχουν όρια στις παγκόσμιες εξουσίες του, ο Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει». Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο. Δεν θέλω να βλάψω τους ανθρώπους», διευκρινίζοντας όμως ότι ο ίδιος θα κρίνει πότε και πώς ισχύουν τέτοιοι περιορισμοί για τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Εξαρτάται από το πώς ορίζεις το διεθνές δίκαιο», είπε χαρακτηριστικά.
Η στάση αυτή, όπως την περιγράφει η εφημερίδα, αποτελεί την πιο άμεση αναγνώριση της αντίληψής του ότι η εθνική ισχύς –και όχι οι συνθήκες, οι νόμοι ή οι διεθνείς συμβάσεις– πρέπει να είναι ο καθοριστικός παράγοντας στις διεθνείς συγκρούσεις. Παράλληλα, αναγνώρισε ότι στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχουν ορισμένοι περιορισμοί, ακόμη κι αν έχει ακολουθήσει μια επιθετική στρατηγική απέναντι σε θεσμούς και πολιτικούς αντιπάλους, φτάνοντας μέχρι και στην ανάπτυξη της Εθνοφρουράς σε πόλεις παρά τις αντιρρήσεις τοπικών αρχών.
Ο Τραμπ μίλησε επίσης για τη σημασία της «απρόβλεπτης» συμπεριφοράς του, την οποία θεωρεί εργαλείο πίεσης προς άλλες χώρες, είτε μέσω στρατιωτικής δράσης είτε μέσω οικονομικών και πολιτικών μέσων.
Στο θέμα των πυρηνικών, εμφανίστηκε αδιάφορος για τη New START, την τελευταία συμφωνία ελέγχου εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, η οποία λήγει στις 5 Φεβρουαρίου. «Αν λήξει, έληξε», είπε, προσθέτοντας ότι οι ΗΠΑ «θα κάνουν απλώς μια καλύτερη συμφωνία», στην οποία θα πρέπει να συμμετέχει και η Κίνα.
Στη συνέντευξη αναφέρθηκε ακόμη στην επίθεση κατά του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, στις επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα και στα σχέδιά του για τη Γροιλανδία, την οποία χαρακτήρισε στρατηγικής σημασίας παρά το ότι αποτελεί έδαφος της Δανίας, συμμάχου του ΝΑΤΟ.
Όταν ρωτήθηκε αν προτεραιότητα είναι η απόκτηση της Γροιλανδίας ή η διατήρηση του ΝΑΤΟ, απέφυγε να απαντήσει ευθέως, λέγοντας μόνο ότι «μπορεί να είναι μια επιλογή». Υποστήριξε πάντως ότι η συμμαχία θα ήταν «ουσιαστικά άχρηστη» χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες στο επίκεντρό της.
Κλείνοντας, απέρριψε την ιδέα ότι άλλοι ηγέτες, όπως ο Σι Τζινπίνγκ ή ο Βλαντιμίρ Πούτιν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν παρόμοια λογική εις βάρος των ΗΠΑ, επιμένοντας ότι η αμερικανική ισχύς είναι ο καθοριστικός παράγοντας στο διεθνές σύστημα και ότι οι προηγούμενοι πρόεδροι δεν την αξιοποίησαν όσο θα έπρεπε.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
