Συμπληρώνονται φέτος 67 χρόνια από την τραγωδία που σημάδεψε τη δημιουργία της Λίμνης Πλαστήρα. Ο λόγος για το ναυάγιο στα νερά της λίμνης, τον Δεκέμβριο του 1959 που στοίχισε τη ζωή σε 20 άτομα, εργάτες από το Νεοχώρι, βυθίζοντας στο πένθος την περιοχή.
Ο κ. Γιώργος Καραντώνης, εκπαιδευτικός και πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέων Νεοχωρίου, εγγονός ενός εκ των πνιγέντων μετά από τέσσερα χρόνια έρευνας παρουσιάζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για πρώτη φορά το χρονικό της τραγωδίας. Μέσα από τεκμήρια και μαρτυρίες, φωτογραφικό και άλλο υλικό, άγνωστο μέχρι σήμερα, ο κ. Καραντώνης «τροφοδότησε» τη συλλογική μνήμη.
Το 1959 το μεγαλόπνοο έργο του φράγματος Ταυρωπού είχε αρχίσει να γεμίζει με νερό το οροπέδιο της Νεβρόπολης. Δεν είχαν περάσει δύο μήνες από τον κατακλυσμό της τεχνητής λίμνης και μια νέα πραγματικότητα δημιουργήθηκε στην περιοχή. Καλλιεργήσιμες εκτάσεις, βοσκοτόπια και δρόμοι πλημμύρισαν με τα νερά των βροχών. Η σύνδεση των χωριών με την Καρδίτσα μέσω του Τσαρδακίου, διακόπηκε. Εκείνο τον καιρό, ένας κάτοικος από το Νεοχώρι, αγόρασε μια βάρκα και άρχισε τα καθημερινά δρομολόγια Τσαρδάκι-Νεοχώρι, εξυπηρετώντας έτσι τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Η ζωή στην περιοχή της Νευρόπολης είχε μπει σε νέα εποχή. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η δημιουργία της λίμνης, ενός έργου που θα παρήγαγε ηλεκτρική ενέργεια, θα ύδρευε και θα άρδευε όλη την πεδιάδα της Καρδίτσας και όχι μόνο, θα έφερνε ένα ατύχημα που όμοιό του δεν είχε δει η περιοχή.
Παραμονή του Αγίου Νικολάου, 5 Δεκεμβρίου 1959. Είκοσι άνθρωποι, οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν εργάτες στα έργα της λίμνης, γεμάτοι πράγματα για τις οικογένειές τους, αποφάσισαν να ξεκινήσουν από την περιοχή «Τσαρδάκι» για να φτάσουν απέναντι, εκεί που βρίσκεται τώρα ο Βοτανικός Κήπος Νεοχωρίου, με σκοπό να περάσουν τη γιορτή του Αγίου Νικολάου στα σπίτια τους. Αυτή η διαδρομή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ για κανέναν από τους επιβαίνοντες στη μοιραία βάρκα. Με τη Νευρόπολη να έχει γεμίσει νερό, ήταν η πλέον γρήγορη διαδρομή να φτάσουν στα σπίτια τους. Δρόμοι δεν υπήρχαν. Είχαν αποκοπεί από τα νερά και οι καινούριοι δεν είχαν ακόμη διαμορφωθεί.
Η επικοινωνία μεταξύ της δυτικής και ανατολικής Νευρόπολης πραγματοποιούνταν με βάρκες. Η κακοκαιρία εκείνη τη μέρα ήταν μεγάλη. Παρά τις προτροπές να μην μπουν στη βάρκα και να διανυκτερεύσουν στο Τσαρδάκι, που λειτουργούσε ως καφενείο-παντοπωλείο, εκείνοι δεν άκουσαν. Ξεκίνησαν. Πριν προλάβουν να φτάσουν στα μισά της διαδρομής, η υπερφορτωμένη βάρκα στην οποία επέβαιναν, δεν άντεξε στον δυνατό αέρα και στις άσχημες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν και ανατράπηκε με αποτέλεσμα και οι είκοσι επιβαίνοντες να πνιγούν. Κανείς δεν ήξερε κολύμπι, ούτε ο βαρκάρης. Σωσίβια ή άλλα μέτρα ασφαλείας δεν υπήρχαν και τα νερά ήταν παγωμένα. Μόνο ένας προσπάθησε να σωθεί αλλά μάταια. Βρέθηκαν όλοι πνιγμένοι στον πάτο της λίμνης μετά από πολύ καιρό και έρευνες ομάδων δυτών. Τα άσχημα νέα συγκλόνισαν όλη την Ελλάδα και η περιοχή βυθίστηκε στο πένθος. Ήταν το μεγαλύτερο ναυτικό δυστύχημα σε γλυκό νερό έως τότε…
Το 2019 με πρωτοβουλία του νεοεκλεγέντος τότε δημάρχου Λίμνης Πλαστήρα και συγγραφέα Τοπικής Ιστορίας, Παναγιώτη Νάνου, πραγματοποιήθηκε διημερίδα για τα εξήντα χρόνια από τη δημιουργία της λίμνης. Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στους πρώτους νεκρούς και όπως μας λέει ο ίδιος σε δήλωσή του, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Η Ιστορία είναι πολύτιμος πόρος για την ανάπτυξη μιας περιοχής. Το ιστορικό της δημιουργίας, αλλά και τα θύματα του τραγικού ναυαγίου είναι μέρος ενός μεγαλεπήβολου έργου που άλλαξε τη μοίρα του τόπου μας.
Συλλέξαμε πολύτιμο φωτογραφικό και άλλο υλικό, το οποίο αποτελεί μόνιμη έκθεση στον Βοτανικό Κήπο. Είναι τα τεκμήρια της αγροτικής παραγωγής και οικονομικής ζωής του τόπου μας, ενός οροπεδίου που σημάδεψε την Ιστορία τελευταία με την Εθνική Αντίσταση και το αντάρτικο αεροδρόμιο. Εκτός από τον άδικο πνιγμό των 20 αντρών, οι 17 ήταν από το Νεοχώρι, η κατασκευή της λίμνης στέρησε εύφορα χωράφια από τις κοινότητες. Οι κάτοικοι απώλεσαν κρίσιμα εισοδήματα, γεγονός που οδήγησε σε μαζική μετανάστευση. Σήμερα η λίμνη Πλαστήρα αποτελεί πηγή ζωής, στέρεη βάση οικονομικής και τουριστικής ανάπτυξης, αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας του τόπου μας.
Η μνήμη των αδικοχαμένων παραμένει ζωντανή στις τοπικές μας κοινωνίες. Το 2027 συμπληρώνονται 100 χρόνια από την επίσκεψη του πρώτου κλιμακίου που έφερε ο Πλαστήρας στην περιοχή για να γνωμοδοτήσουν για την εφικτότητα του έργου και τη δημιουργία της Λίμνης, ήταν η απαρχή. Ο δήμος θα κυκλοφορήσει επετειακό λεύκωμα και μέσα εκεί ένα κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο τραγικό δυστύχημα, με σπάνιες φωτογραφίες».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
