Δεκατρία χρόνια μετά το τέλος του εφηβικού φαινομένου «Victorious», το Netflix επαναφέρει το διάσημο καλλιτεχνικό σχολείο σε μια νέα σειρά 12 επεισοδίων γεμάτη νοσταλγία, γρήγορες ατάκες και ένα νέο ταλέντο που ήδη ξεχωρίζει.

Η τάση της τηλεοπτικής νοσταλγίας συνεχίζει να κυριαρχεί στις streaming πλατφόρμες και το Netflix έκανε την έκπληξη φέρνοντας ξανά στις οθόνες μας ένα από τα πιο αγαπημένα εφηβικά σύμπαντα των αρχών της δεκαετίας του 2010.

Το «Hollywood Arts», η νέα σειρά 12 επεισοδίων που λειτουργεί ως άμεση συνέχεια (spinoff) του θρυλικού «Victorious», έκανε πρεμιέρα στις 15 Οκτωβρίου και σκαρφάλωσε απευθείας στις πρώτες θέσεις τηλεθέασης.

Στο επίκεντρο της ιστορίας δεν βρίσκεται πλέον η superstar Τόρι Βέγκα, αλλά η παρεξηγημένη, εγωκεντρική μεγαλύτερη αδελφή της, η Τρίνα (την οποία υποδύεται ξανά με εξαιρετική κωμική ενέργεια η Ντανιέλα Μονέ). Ως άνεργη 30άρα ηθοποιός που δεν έχει καταφέρει να κάνει καριέρα, η Τρίνα επιστρέφει στο παλιό της σχολείο ως αναπληρώτρια καθηγήτρια υποκριτικής, αναλαμβάνοντας να διδάξει μια νέα φουρνιά επίδοξων καλλιτεχνών.

Δείτε το επίσημο τρέιλερ της σειράς:

Μια σειρά κομμένη και ραμμένη για δύο διαφορετικά κοινά

Βλέποντας τα πρώτα επεισόδια, γίνεται άμεσα σαφές ότι οι δημιουργοί της σειράς προσπάθησαν να πετύχουν μια δύσκολη ισορροπία: από τη μία να προσφέρουν ένα εύπεπτο, ανάλαφρο «comfort show» για τους σημερινούς εφήβους της γενιάς του TikTok, και από την άλλη να συγκινήσουν τους παλιούς φανατικούς θεατές.

Στο πρώτο σκέλος, η συνταγή λειτουργεί υποδειγματικά. Τα επεισόδια έχουν γρήγορο, ρυθμικό τέμπο που δεν κουράζει καθόλου, καθιστώντας τη σειρά ιδανική για εύκολο binge-watching. Αντίθετα με το πρωτότυπο «Victorious» που είχε περισσότερο εφηβικό δράμα και έντονα ρομάντζα, το «Hollywood Arts» επιλέγει μια πιο κλασική sitcom φόρμα αμερικανικής κωμωδίας καταστάσεων (στο ύφος των σειρών του Disney Channel και του Nickelodeon), βασισμένη σε παρεξηγήσεις, γκάφες και αυτοτελείς κωμικές καταστάσεις.

Η παγίδα της αντιγραφής και τα τεχνικά φάουλ

Το μεγάλο στοίχημα που δεν κερδίζεται πάντα είναι η αυθεντικότητα των νέων χαρακτήρων. Στα πρώτα επεισόδια, η σειρά μοιάζει εγκλωβισμένη στο παρελθόν, καθώς αρκετά από τα νέα παιδιά μοιάζουν με αντίγραφα των παλιών ηρώων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Όσκαρ, ο οποίος θυμίζει έντονα τον παλιό πρωταγωνιστή Μπεκ μέχρι και στο χαρακτηριστικό κούρεμα, ενώ η συμπεριφορά των αγοριών κινείται περισσότερο σε μονοδιάστατες καρικατούρες.

Παράλληλα, οι πιο παρατηρητικοί θεατές θα εντοπίσουν ορισμένες τεχνικές αδυναμίες στη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Τα σκηνικά της σχολής παρουσιάζονται υπερβολικά φωτεινά και αποστειρωμένα, χάνοντας εκείνη τη ζεστή, εναλλακτική και θεατρική ατμόσφαιρα του αρχικού σχολείου, ενώ οι μεταβάσεις ανάμεσα στις σκηνές γίνονται κάποιες φορές απότομα. Ακόμα και σε επίπεδο παραγωγής δεν λείπουν οι μικρές επιπολαιότητες, όπως στο φινάλε, όπου ένα παραδοσιακό ανατολίτικο ούτι παρουσιάζεται από το σενάριο ως… «λαούτο».

Nickelodeon reunions και πίσω από τις κάμερες

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ομάδα πίσω από τις κάμερες, καθώς το «Hollywood Arts» επιστράτευσε γνώριμα πρόσωπα για τη σκηνοθεσία των επεισοδίων. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθισαν δύο αγαπημένοι αστέρες των σειρών του Nickelodeon: ο Nathan Kress (ο αξέχαστος «Freddie Benson» του iCarly) και η Kira Kosarin (η πρωταγωνίστρια του The Thundermans), φέρνοντας τη δική τους εμπειρία από τον κόσμο των νεανικών sitcom στη νέα γενιά.

Το «φαινόμενο Έμι» και η συγκίνηση που έκανε τη διαφορά

Εκεί όμως που η σειρά πραγματικά απογειώνεται και δικαιώνει την ύπαρξή της είναι στην παρουσία της Έμι (Αλίσα Μάιλς). Πρόκειται για τη μόνη νέα ηρωίδα που σπάει ολοκληρωτικά το καλούπι της αντιγραφής. Σε αντίθεση με την παλιά πρωταγωνίστρια που διέθετε περίσσιο τσαμπουκά, η Έμι εμφανίζεται πιο συνεσταλμένη, γλυκιά και ευαίσθητη, δουλεύοντας αρχικά στα παρασκήνια και στον ήχο.

Η ερμηνεία της στο τραγούδι του πιλοτικού επεισοδίου αποτελεί με διαφορά την πιο δυνατή και συγκινητική στιγμή ολόκληρου του κύκλου. Με μια αυθεντική, σχεδόν ζωντανή φωνητική παρουσία που ξέφυγε από τον υπερβολικό, «πλαστικό» τρόπο παιξίματος των τυπικών νεανικών σειρών, απέδειξε ότι διαθέτει στόφα πραγματικής σταρ.

Επιπλέον, από τα μισά της σεζόν και μετά, η σειρά διορθώνει την πορεία της: οι ρόλοι μοιράζονται ισάξια σε όλο το νεανικό καστ, η δυναμική της παρέας δένει οργανικά, ενώ οι παλιές guest εμφανίσεις (όπως η επιστροφή του Ρόμπι Σαπίρο στο 6ο επεισόδιο και η χημεία του με την Τρίνα) χαρίζουν στιγμές γνήσιου γέλιου.

Το ρομαντικό twist του φινάλε και η συνέχεια

Παρότι το μεγαλύτερο μέρος των επεισοδίων χειρίζεται το φλερτ μόνο με όρους χιούμορ, το φινάλε επιφύλασσε την απόλυτη ανατροπή. Η ξαφνική ερωτική εξομολόγηση του Ματέο προς την Έμι έδωσε στο κλείσιμο το πολυπόθητο ρομαντικό αντίβαρο και το συναισθηματικό βάθος που έλειπε, αφήνοντας ανοιχτούς λογαριασμούς για τη συνέχεια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά προβάλλεται στην πλατφόρμα του Netflix τόσο με την αυθεντική αγγλική της εκδοχή (και ελληνικούς υπότιτλους) όσο και με πλήρη ελληνική μεταγλώττιση, καθιστώντας την άμεσα προσβάσιμη και σε μικρότερες ηλικίες.

Συνολικά, το «Hollywood Arts» μπορεί να μην αποφεύγει όλα τα κλισέ των εφηβικών παραγωγών, όμως είναι μια σειρά που συνηθίζεται ευχάριστα, προσφέρει αβίαστο γέλιο και πετυχαίνει τον βασικό της στόχο: να ψυχαγωγήσει χωρίς να κουράσει. Με το πρώτο αυτό μέρος να αποτελεί τα πρώτα 12 επεισόδια ενός ευρύτερου κύκλου 26 επεισοδίων, το ραντεβού των θεατών με το Netflix ανανεώνεται για το Part 2.

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου