Με μια φορτισμένη και βαθιά ανθρώπινη αγόρευση ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, ο εισαγγελέας Αντώνιος Κασάπης έθεσε τη δίκη για τον θάνατο του 11χρονου Μάριου Σουλούκου στην πραγματική της διάσταση, χαρακτηρίζοντάς την καθρέφτη μιας βαθιάς κοινωνικής παθογένειας.
Εννέα χρόνια μετά τον Ιούνιο του 2017, όταν ο μαθητής της 5ης δημοτικού έχασε τη ζωή του από αδέσποτη σφαίρα κατά τη διάρκεια σχολικής γιορτής στο Μενίδι, η δικαιοσύνη μπαίνει στην τελική ευθεία για την έκδοση της απόφασης.
Ο εισαγγελικός λειτουργός ζήτησε την ενοχή του πρώτου κατηγορούμενου για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο, ζητώντας παράλληλα να μην του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό, ενώ αντίθετα, για τον δεύτερο κατηγορούμενο πρότεινε την απαλλαγή του για καθαρά νομικούς λόγους.
«Το παράλογο του να θάβει ένας γονιός το παιδί του»
Ο κ. Κασάπης δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι χρειάστηκε σχεδόν μία δεκαετία για να φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο.
Στην έναρξη της ομιλίας του, στράφηκε σε διδάγματα της αρχαιότητας, επικαλούμενος τον Κροίσο και τον Ηρόδοτο, επισημαίνοντας τη ρήση του Κροίσου πως κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμάει τον πόλεμο σε καιρό ειρήνης.
Συμπλήρωσε μάλιστα, αναφερόμενος στον Ηρόδοτο, πως είναι πάντοτε άδικο ο γονέας να θάβει το παιδί του, καθώς μια τέτοια απώλεια ανατρέπει τη φυσική πορεία των πραγμάτων.
Με βάση αυτά, ο εισαγγελέας αναρωτήθηκε τι πρέπει να περιμένει μια κοινωνία που τα παιδιά της δολοφονούνται σε μια σχολική γιορτή σε καιρό ειρήνης.
Καυτηριάζοντας το φαινόμενο των άσκοπων πυροβολισμών σε γλέντια, ο εισαγγελέας έκανε λόγο για μια ξεκάθαρη ένδειξη ανασφάλειας και επίδειξης δύναμης, υπογραμμίζοντας ότι πέρα από την εφαρμογή του νόμου, απαιτείται ριζική αλλαγή νοοτροπίας από την ίδια την κοινωνία.
Το χρονικό του εφιάλτη στην αυλή του σχολείου
Η εισαγγελική αγόρευση ανασυνέθεσε καρέ – καρέ τα όσα εκτυλίχθηκαν εκείνο το μοιραίο απόγευμα στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών.
Ενώ η σχολική αυλή ήταν γεμάτη παιδιά και γονείς που περίμεναν με χαμόγελα την έναρξη θεατρικής παράστασης, ο 11χρονος Μάριος κατέρρευσε ξαφνικά αναίσθητος στο έδαφος. Έντρομοι οι συμμαθητές του κάλεσαν τη μητέρα του, η οποία βρισκόταν στον ίδιο χώρο καθώς εργαζόταν ως δασκάλα στο σχολείο και μάλιστα στο τμήμα του γιου της.
Αν και αρχικά θεωρήθηκε ότι το παιδί τραυματίστηκε από απλή πτώση, η μεταφορά του με αιμορραγία στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» και η νεκροψία που ακολούθησε μετά τον θάνατό του αποκάλυψαν τη φρικτή αλήθεια, καθώς το παιδί είχε πληγεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού από βολίδα όπλου που του προκάλεσε ωστική βλάβη στον εγκέφαλο.
Σύμφωνα με τη δικογραφία, σε απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων από το σχολικό συγκρότημα βρισκόταν σε εξέλιξη οικογενειακό γλέντι των κατηγορουμένων με κατανάλωση αλκοόλ, όπου οι σφαίρες που εκτοξεύτηκαν άσκοπα στον αέρα κατέληξαν σε ταράτσες, στα παντζούρια του σχολείου και, τελικά, στο κεφάλι του άτυχου μαθητή.
Το νομικό σκεπτικό για τους δύο κατηγορούμενους
Αναλύοντας την ευθύνη των δύο ανδρών που κάθονται στο εδώλιο, ο εισαγγελέας διαφοροποίησε τις προτάσεις του με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία.
Για τον βασικό κατηγορούμενο ζήτησε την ενοχή του, τονίζοντας ότι γνώριζε πλήρως τους κινδύνους της χρήσης όπλου σε πυκνοκατοικημένη περιοχή, καθώς είχαν βρεθεί κάλυκες έξω από το σπίτι του και από προηγούμενες ημέρες. Ο κ. Κασάπης σημείωσε ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι θα μπορούσε να σκοτώσει και αποδέχθηκε αυτό το ενδεχόμενο, απορρίπτοντας τη δικαιολογία του αλκοόλ και συμπληρώνοντας ότι η συμπεριφορά του δεν συνοδεύτηκε ποτέ από έμπρακτη μεταμέλεια.
Αντίθετα, για τον δεύτερο κατηγορούμενο, ο οποίος παραδέχθηκε ότι πυροβόλησε δύο φορές, ο εισαγγελικός λειτουργός πρότεινε την απαλλαγή του.
Όπως εξήγησε, παρά την επικινδυνότητα της πράξης, η νομική αξιολόγηση οδηγεί στην έννοια της απρόσφορης απόπειρας, η οποία, εξαιτίας της κατάργησης της σχετικής ποινικής διάταξης για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί πλέον να θεμελιώσει ποινική ευθύνη.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης προκλήθηκε ένταση στο ακροατήριο όταν σχολιάστηκαν καταθέσεις μαρτύρων που αρνούνταν τους πυροβολισμούς, με τον εισαγγελέα να παρεμβαίνει ζητώντας ψυχραιμία και υπογραμμίζοντας με νόημα ότι η πιθανότητα επιβολής ισόβιας κάθειρξης σε έναν άνθρωπο δεν αποτελεί αφορμή για πανηγυρισμούς, αλλά τεκμήριο μιας συλλογικής κοινωνικής αποτυχίας.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
