Με μια συγκινητική ανάρτησή του στο Instagram, ο Λιονέλ Μέσι αποχαιρέτησε δημόσια τον πατέρα του, Χόρχε ο οποίος έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Παρασκευής (7/8) σε κλινική στο Ροσάριο της Αργεντινής, ενώ αντιμετώπιζε εδώ και αρκετό καιρό προβλήματα υγείας. Στο «αντίο» του προς τον πατέρα του, ωστόσο, ο 39χρονος σούπερ σταρ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, καθώς τονίζει μεταξύ άλλων ότι «δεν ξέρω πώς να συνεχίσω» και πως «απλώς έπαιζα ποδόσφαιρο και τώρα αμφιβάλλω σοβαρά αν θα μπορέσω να συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα».
Η ανάρτηση του «ψύλλου» έχει ως εξής:
«Μπαμπά, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ή μάλλον δεν θέλω. Είναι τόσο δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ, ότι δεν θα μιλήσουμε πια. Ξέρω ότι υπέφερες και ότι είναι για καλό, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να απολαύσουμε μαζί.
Μου ζητούσες συνέχεια να παίξουμε στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο και ήταν λίγες μέρες πριν ξεκινήσει που ήσουν στα χειρότερα σου. Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν σε τουρνουά, αλλά η μαμά μου έλεγε συνέχεια ότι θα ήσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν αρκετά καλά για να ταξιδέψεις. Σου έλεγα συνέχεια ότι θα φτάναμε στον τελικό για να μπορέσεις να πας.
Κάθε φορά που τελείωνε ένα παιχνίδι, περίμενα και μου έλειπε το μήνυμά σου. Τότε συνειδητοποίησα πόσο άσχημη ήταν στην πραγματικότητα η κατάσταση. Ακόμα κι έτσι, σκεφτόμουν συνέχεια να πάω όσο πιο μακριά γινόταν, για να σου δώσω χρόνο να δεις ένα παιχνίδι. Φτάσαμε στον τελικό και εσύ δεν μπορούσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να πάρω το τρόπαιο σπίτι και να σου δείξω ένα καινούργιο. Δεν μπορούσα να το κάνω. Τα πόδια μου απλά δεν άντεχαν. Αυτή τη φορά προσπάθησα να πιέσω τον εαυτό μου κόντρα σε αυτά που μου έλεγε το σώμα μου, αλλά δεν μπορούσα. Ποτέ δεν ένιωθα σωστά.
Όταν επέστρεψα, νόμιζες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε για τίποτα από όσα συνέβησαν. Δεν μπορούσες να το απολαύσεις καθόλου. Δεν ήμασταν πρωταθλητές, αλλά δεν έχεις ιδέα πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για άλλη μια φορά, είχες δίκιο: Έπρεπε να είμαι εκεί και να παίξω.
Σου το λέω αυτό επειδή ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, επειδή ήδη ξέρεις τα πάντα. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βλεπόμασταν όποτε μου το επέτρεπε το πρόγραμμά μου.
Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Απλώς έπαιζα ποδόσφαιρο και τώρα αμφιβάλλω σοβαρά αν θα μπορέσω να συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Ήσουν δίπλα μου από την αρχή. Το τέλος ήταν τόσο κοντά. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμα για να τελειώσουμε μαζί;
Ξέρω ότι η ευτυχία σου προερχόταν από το να βλέπεις την οικογένειά σου χαρούμενη, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, και πάνω απ’ όλα, χωρίς να το μάθει κανείς άλλος, να με βλέπει να παίζω…
Ήταν πάντα έτσι από τότε που ήμουν μικρός. Με πήγαινες σε κάθε προπόνηση μόλις γύριζες σπίτι από τη δουλειά. Η μαμά μου με πήγαινε σε πολλές από αυτές επειδή δούλευες.
Φυσικά, δεν έχασες ποτέ αγώνα. Πόσο υπέφερες βλέποντάς με να παίζω και πόσο το απολάμβανες, παρόλο που ποτέ δεν με επαίνεσες.
Ήσουν πατέρας, φίλος και ατζέντης. Ήσουν πάντα το άτομο που χρειαζόταν να είσαι σε κάθε περίσταση και ποτέ δεν έκανες λάθος για τίποτα. Παρά κάποιες διαφωνίες ή καβγάδες, είχες πάντα δίκιο. Στο τέλος, τα πράγματα πάντα πήγαιναν όπως τα έλεγες.
Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είσαι πάντα παρών, ειδικά στην ανατροφή των παιδιών μου, γιατί τα διδάσκω και τα μεγαλώνω όπως με μεγάλωσες εσύ.
Αναπαύσου εν ειρήνη και πρόσεχέ μας από ψηλά όπως έκανες κι εσύ εδώ. Σε ευχαριστούμε για όλα. Σ’ αγαπώ, μπαμπά».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
