Μια κομβική αλλαγή σελίδας στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική σηματοδοτεί η επίσημη παρουσίαση του κοινού μοντέλου για τη δημιουργία κέντρων επιστροφής μεταναστών («Return Hubs») σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία προχώρησαν το απόγευμα της Δευτέρας (16/11) στη Βιέννη οι Ελλάδα, Δανία, Γερμανία, Αυστρία και Ολλανδία.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, παρουσία του Αυστριακού καγκελάριου Κρίστιαν Στόκερ και της Δανής πρωθυπουργού Μέτε Φρεντέρικσεν, ανακοινώθηκε επίσημα η εκκίνηση της συνεργασίας με τη Ρουάντα για τη δημιουργία του πρώτου κέντρου επιστροφής στο έδαφός της, με στόχο οι πρώτες μεταφορές ατόμων των οποίων οι αιτήσεις ασύλου έχουν απορριφθεί και δεν μπορούν να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους να ξεκινήσουν μέσα στο 2027.
Τη σημασία της πρωτοβουλίας ανέδειξε ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα, ως χώρα πρώτης υποδοχής, γνωρίζει την ανάγκη τόσο της προστασίας των συνόρων όσο και της αύξησης των επιστροφών. «Η καινοτόμος λύση της δημιουργίας ενός Return Hub σε χώρα εκτός της Ευρώπης δίνει τη δυνατότητα να δώσουμε μάχη απέναντι στην παράνομη μετανάστευση, στα κυκλώματα των διακινητών, αλλά και να αυξήσουμε τις επιστροφές. Όποιος δικαιούται άσυλο στην Ευρώπη, το λαμβάνει και έχει όλο το πλαίσιο προστασίας. Όποιος δεν δικαιούται άσυλο, θα πρέπει να επιστρέφει στη χώρα καταγωγής του, διότι διαφορετικά δεν έχει αξία η διαδικασία του ασύλου», τόνισε ο κ. Πλεύρης, ευχαριστώντας τον υπουργό Εσωτερικών της Ρουάντα, Βενσάν Μπιρούτα, και ξεκαθαρίζοντας πως «δεν θα κανονίζουν πια τα κυκλώματα τις ροές στην Ευρώπη».
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό των πέντε ευρωπαϊκών κρατών, τα οποία θα αναλάβουν εξ ολοκλήρου τη χρηματοδότηση και τη στήριξη του προγράμματος, οι μετανάστες θα φιλοξενούνται στη Ρουάντα σε ανοιχτές δομές – και όχι σε εγκαταστάσεις κράτησης – με απόλυτο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, διατηρώντας νόμιμη παραμονή στη χώρα έως και έναν χρόνο μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες επιστροφής ή ακόμη και τη δυνατότητα μόνιμης παραμονής και εργασίας εκεί εφόσον το επιλέξουν.
Παράλληλα, στο τραπέζι των ευρωπαϊκών συζητήσεων βρίσκεται ήδη η επέκταση του μοντέλου και σε άλλες αφρικανικές χώρες, με την Ουγκάντα να προκρίνεται ως πιθανή δεύτερη χώρα φιλοξενίας, συνοδεία οικονομικής στήριξης και εμπορικών συνεργασιών.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
