«Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη σπέρνει ανέμους και θα θερίσει θύελλες. Οι σπουδαστές της ΣΜΥΝ δεν εκπαιδεύονται για να εντυπωσιάσουν, αλλά για να είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία όποτε αν αυτό χρειαστεί. Οι στρατιωτικές παρελάσεις είναι κάτι παραπάνω από εορταστικές εκδηλώσεις», αναφέρει αρχικά η ευρωβουλευτής και πρόεδρος του κόμματος «Φωνή Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, σε δήλωσή της για «την κυβέρνηση που τιμωρεί τους στρατιώτες μας για να μην ενοχλούνται οι Τούρκοι», όπως αναφέρει χαρακρτηριστικά και προσθέτει:
«Οι Ένοπλες Δυνάμεις οφείλουν να διατηρούν ζωντανές τις ιστορικές μνήμες για να υπερασπίζονται την Πατρίδα και όχι να μαλθακοποιούνται».
«Σε μια εποχή όπου βλέπουμε να κυκλοφορούν χάρτες με το μισό Αιγαίο συν νησιά με κόκκινα χρώματα, με δηλώσεις που εμπεριέχουν τη Θεσσαλονίκη, με φυλλάδια περί Τσαμουριάς στην Ήπειρο, με συνεχείς παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιχειρεί να πλήξει το ηθικό των στρατιωτών μας, με πειθαρχικές διώξεις, γιατί ενοχλήθηκαν οι Τούρκοι», συμπληρώνει.
«Πρέπει να θυμίσουμε σε κάποιους στη «Νέα Δημοκρατία», γιατί οι πολλοί που την έχουν αλλοτριώσει δεν τα έχουν ακούσει καν, ότι:
Για τη σημαία και το σταυρό αν χρειαστεί και στο βουνό εμείς δεν ξέρουμε ζυγό. Της κληρονομιάς εμείς συνεχιστές…
Σήκω Κανάρη και Καραϊσκάκη κλάψε για τούτο τον καιρό, λευτερωθήκαμε απ’ το Μεμετάκι και βάλαμε ζυγό Ρωμιό…
Μαζί να γράψουμε λαμπρή ιστορία, ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία…
Κι αν θαρρείς πως ξεγελάς με τα μύρια ψέματα μάθε ξένος θα μετράς στα δικά μας βλέμματα…», τονίζει παρακάτω.
«Αυτά είναι άλλα από το
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, μια και είμαι εγώ παιδί…
Περνά περνά η μέλισσα, με τα μελισσόπουλα και με τα παιδόπουλα…
Μια ωραία πεταλούδα, σ’ένα κήπο μια φορά, καμαρώνει και απλώνει, τα γαλάζια της φτερά…
Επιτέλους κύριε Μητσοτάκη, μάθετε στον Σουλτάνο και άλλο τραγουδάκι
Aχ κουνελάκι κουνελάκι, ξύλο που θα το φας, μέσα σε ξένο περιβολάκι, τρύπες γιατί τρυπάς…
Όσον αφορά την πατρίδα μας, μπορεί σήμερα να είναι οσφυοκάμπτουσα, αλλά
Θα ‘ρθει ο καιρός να ξαναλάμψει το άστρο που οδηγεί τη γενιά στο λυτρωμό…», καταλήγει η Αφροδίτη Λατινοπούλου.
