Με αφορμή τις νέες μουσικές του παραστάσεις, ο Θοδωρής Βουτσικάκης παραχώρησε μια ειλικρινή και συγκινητική συνέντευξη στην εκπομπή «Ακόμα δεν είδες τίποτα» και τη δημοσιογράφο Φανή Πλατσατούρα,. Ο ταλαντούχος ερμηνευτής μίλησε τόσο για τη συνεργασία του με τη Λίνα Νικολακοπούλου όσο και για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε, καθώς οι γονείς του έδωσαν μάχη με τον καρκίνο.
«Ήμουν μουδιασμένος όταν γνώρισα τη Λίνα Νικολακοπούλου»
Αναφερόμενος στην καλλιτεχνική του πορεία και τη συνεργασία του με την καταξιωμένη στιχουργό, ο Θοδωρής Βουτσικάκης αποκάλυψε πως η γνωριμία τους υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του.
«Όταν είδα για πρώτη φορά τη Λίνα Νικολακοπούλου από κοντά, ήμουν μουδιασμένος. Δεν είναι αστεία αυτά! Η τεράστια χαρά είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια της συνοδοιπορίας, σχεδόν 6 – 7 χρόνια που είμαστε μαζί, δεν έχει διαψεύσει εκείνο το παιδικό μου όνειρο», ανέφερε, δείχνοντας την εκτίμηση και το δέος που νιώθει για τη συνεργασία αυτή.
Η μάχη των γονιών του με τον καρκίνο και το σκληρό πρόσωπο της ζωής
Σε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή της συνέντευξης, ο ερμηνευτής μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια, καθώς και οι δύο του γονείς διαγνώστηκαν με καρκίνο, μια εμπειρία που τον σημάδεψε βαθιά.
«Αλήθεια νιώθω ότι έχω μάθει από νωρίς και το πολύ σκληρό πρόσωπο της ζωής. Μάλλον όμως είναι δομικό και πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη ζωή μου που το μέσα μου έχει μια πυξίδα η οποία με πηγαίνει πάντα σε κάτι φωτεινό», δήλωσε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας την αισιοδοξία και την εσωτερική του δύναμη.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που βίωσε, καθώς και οι δύο του γονείς ήταν ταυτόχρονα αντιμέτωποι με την ασθένεια, γεγονός που έκανε την καθημερινότητά του και της αδελφής του ακόμα πιο επώδυνη.
«Το σκληρό πρόσωπο της ζωής το είδα γιατί τα τελευταία χρόνια ήταν και οι δυο μου γονείς άρρωστοι, καρκινοπαθείς. Συνέπεσαν και χρονικά, οπότε αυτό δυσχέραινε πάρα πολύ την πραγματικότητα και για μένα και για την αδελφή μου. Αυτό φέρνει έναν νέο άνθρωπο αντιμέτωπο με το τέλος, γιατί ξημερώνει κάθε μέρα με την αγωνία αν θα ξαναβρείς αυτούς τους ανθρώπους εκεί», εξομολογήθηκε με συγκίνηση.
