Η Guardian φέρνει στο φως μια από τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα: τη σκόπιμη και υπολογισμένη πείνα που επιβάλλεται στον πληθυσμό από το Ισραήλ. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της, η πείνα στη Γάζα δεν είναι αποτέλεσμα φυσικής καταστροφής ή αποτυχίας διανομής βοήθειας, αλλά προϊόν πολιτικής απόφασης και στρατηγικής.
Οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να φύγουν, η γεωργία έχει καταστραφεί από τον πόλεμο, η αλιεία έχει απαγορευτεί, και κάθε θερμίδα που καταναλώνεται πρέπει να εισαχθεί από το εξωτερικό. Το Ισραήλ γνωρίζει ακριβώς πόση τροφή χρειάζεται ο πληθυσμός: από το 2006, η αρμόδια υπηρεσία COGAT υπολόγιζε τις ημερήσιες ανάγκες σε 2.279 θερμίδες ανά άτομο, ποσότητα που αντιστοιχεί σε περίπου 1,8 κιλά τροφής. Σήμερα, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις ζητούν μόλις 1 κιλό τροφής ανά άτομο ημερησίως — και ούτε αυτό καλύπτεται.
Η Guardian αποκαλύπτει ότι από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο, το Ισραήλ επέτρεψε την είσοδο μόλις 56.000 τόνων τροφής, λιγότερο από το 25% των ελάχιστων αναγκών. Ακόμα και αν η διανομή ήταν τέλεια, η πείνα θα ήταν αναπόφευκτη. Παρά τις εικόνες με παλέτες βοήθειας στα σύνορα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το Ισραήλ αρνείται την ύπαρξη λιμού, κατηγορεί τη Χαμάς για κλοπή βοήθειας και επιρρίπτει ευθύνες στον ΟΗΕ για αποτυχία διανομής. Ωστόσο, τα δικά του στοιχεία δείχνουν ότι η πείνα είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής.
Η UNICEF και ο ΠΟΥ αναφέρουν ότι πάνω από 320.000 παιδιά κάτω των 5 ετών κινδυνεύουν από οξεία υποσιτισμό, ενώ τουλάχιστον 16 παιδιά έχουν πεθάνει από πείνα μόνο τον Ιούλιο. Οι αεροπορικές ρίψεις τροφής, αν και εντυπωσιακές, είναι ανεπαρκείς και επικίνδυνες — έχουν ήδη προκαλέσει θανάτους, ενώ το κόστος τους είναι δυσανάλογο σε σχέση με την ποσότητα τροφής που προσφέρουν.
Η πείνα στη Γάζα δεν είναι απλώς ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά πολιτικό. Ο ΟΗΕ και οργανώσεις όπως η B’Tselem κατηγορούν το Ισραήλ για «όπλο πείνας» και γενοκτονία. Η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένου του Ντόναλντ Τραμπ, ζητά άμεση και πλήρη πρόσβαση βοήθειας. Ωστόσο, το Ισραήλ υπόσχεται μόνο «ελάχιστη» επιπλέον βοήθεια.
Όπως καταλήγει η Guardian, η λιμοκτονία στη Γάζα είναι μια «ανθρωπογενής καταστροφή» που δεν μπορεί να αποδοθεί σε κανέναν άλλο. Τα μαθηματικά της πείνας είναι απλά — και η ευθύνη είναι ξεκάθαρη.
