Μια σειρά κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων μέσα στους επόμενους 13 μήνες απειλεί να αναδιαμορφώσει ριζικά τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, την ώρα που τα εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα ενισχύονται διαρκώς και διεκδικούν την εξουσία σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με ανάλυση του βρετανικού Guardian, η ήπειρος εισέρχεται σε έναν εκλογικό «υπερκύκλο» – ο οποίος περιλαμβάνει επίσης εκλογές σε Ελλάδα, Εσθονία, Φινλανδία, Σλοβακία και περιφερειακές κάλπες στη Γερμανία -, με τις αναμετρήσεις σε Ισπανία, Γαλλία, Πολωνία και Ιταλία να ξεχωρίζουν, καθώς ενδέχεται να συγκροτήσουν ένα ισχυρό μπλοκ ευρωσκεπτικιστών ηγετών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (όπου σήμερα μόλις τρεις από τους 27 ηγέτες προέρχονται από την κεντροαριστερά), ικανό να μπλοκάρει κομβικές αποφάσεις στις Βρυξέλλες.
Η αυλαία ανοίγει στις 29 Νοεμβρίου στην Ισπανία, όπου ο Πέδρο Σάντσεθ απειλείται από το Λαϊκό Κόμμα και το ακροδεξιό Vox, συνεχίζεται την άνοιξη στη Γαλλία με τη Μαρίν Λεπέν να εμφανίζεται ως φαβορί για την προεδρία, ακολουθείται από την Πολωνία όπου οι εθνικιστές απειλούν τον φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό του Ντόναλντ Τουσκ, και κορυφώνεται στην Ιταλία πριν από το τέλος του 2027, όπου η Τζόρτζια Μελόνι επιδιώκει δεύτερη θητεία δεχόμενη πιέσεις ακόμη πιο δεξιά από το κόμμα Εθνικό Μέλλον του Ρομπέρτο Βανάτσι.
Το εντυπωσιακό παράδοξο που καταγράφει η ανάλυση είναι ότι η άνοδος της ακροδεξιάς – την οποία στηρίζει πλέον σχεδόν ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους, ποσοστό σχεδόν πενταπλάσιο σε σχέση με τα μέσα της δεκαετίας του 1990 – συνυπάρχει με το ιστορικό ρεκόρ του 74% των πολιτών που δηλώνουν ότι η χώρα τους ωφελείται από τη συμμετοχή στην ΕΕ, καθώς η οικονομική στασιμότητα, η ακρίβεια, το μεταναστευτικό και η πράσινη μετάβαση τροφοδοτούν τη δυσπιστία προς τα παραδοσιακά κόμματα, ενισχυμένα και από τη ρωσική παραπληροφόρηση αλλά και τη στήριξη της κυβέρνησης Τραμπ στα «πατριωτικά» κινήματα.
Κατά τους αναλυτές, καθοριστικότερη όλων είναι η κάλπη στη Γαλλία – καθώς μια προεδρία Λεπέν, με αιχμή τη μείωση της γαλλικής συνεισφοράς στον κοινοτικό προϋπολογισμό κατά 11 δισ. ευρώ και την υπεροχή του εθνικού έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου, θα είχε πολύ μεγαλύτερο εκτόπισμα από την Ουγγαρία -, με το βασικό διακύβευμα να μην είναι απαραίτητα η τυπική διάλυση της Ένωσης, αλλά η σταδιακή αποδυνάμωση εκ των έσω και η παράλυση σε κρίσιμα μέτωπα όπως η βοήθεια στην Ουκρανία, η ευρωπαϊκή άμυνα, η διεύρυνση και η οικονομική ενοποίηση.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
