Η Αμερικανίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτική ακτιβίστρια Γκλόρια Στάινεμ που αγωνίστηκε για την έμφυλη ισότητα και για τα πολιτικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών για περισσότερες από πέντε δεκαετίες, πέθανε χθες στα 92 της χρόνια, όπως ανακοίνωσε το ίδρυμά της σε σημερινή του ανάρτηση στο Instagram.
Συνιδρύτρια και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Ms, η Στάινεμ υπήρξε πρωτοπόρος του φεμινιστικού κινήματος από τα τέλη της δεκαετίας του 60 και έπειτα και αποτέλεσε έμπνευση για πολλές γενιές γυναικών.
Η κινηματογραφική και θεατρική σκηνοθέτις Τζούλι Τέιμορ σκηνοθέτησε το 2020 την ταινία “Οι Γκλόριες”, η οποία μιλά για τη ζωή της Στάινεμ στη διάρκεια των ετών που βασίστηκε στην μπεστ-σέλερ αυτοβιογραφία της του 2015 με τίτλο “Η Ζωή μου στο Δρόμο” (“My Life on the Road”).
Η Στάινεμ αποτέλεσε επίσης το αντικείμενο του θεατρικού έργου του 2018 “Γκλόρια: Μια Ζωή” και του ντοκιμαντέρ του HBO του 2011 με τίτλο “Γκλόρια: Με τα Δικά της Λόγια”.
Η Στάινεμ χαρακτήριζε τον εαυτό της “εργολάβο για κοινωνική αλλαγή”. “Θέλω να αποδώσω δικαιοσύνη για τις γυναίκες που συναντώ, να αφηγηθώ τις ιστορίες τους. Με το να δημιουργώ σχέσεις και να τις ακούω γιατί δεν μπορούμε να τις ενδυναμώσουμε χωρίς να ακούσουμε τις ιστορίες τους”, δήλωσε στο περιοδικό New Yorker το 2015.
Η Στάινεμ ίδρυσε το Εθνικό Πολιτικό Κονκλάβιο Γυναικών (NWPC) το 1971 μαζί με τις πρώην βουλευτές Μπέλα Αμπζάγκ και Σίρλεϊ Τσίσολμ και τη συγγραφέα Μπέτι Φρίνταν, το βιβλίο της οποίας “Το Γυναικείο Μυστήριο” του 1963 οδήγησε στο δεύτερο κύμα του φεμινιστικού κινήματος.
Μεταξύ άλλων οργανώσεων, η Στάινεμ ίδρυσε επίσης τη “Συμμαχία Συνδικαλιστριών Γυναικών”, το “Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης Γυναικών”, την “Ψηφοφόροι για την Επιλογή” και το “Ίδρυμα Ms Για τις Γυναίκες”.
Το 2013 ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα την βράβευσε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, την υψηλότερη πολιτική τιμητική διάκριση στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με τα χαρακτηριστικά μακριά μαλλιά της με τις ξανθές ανταύγειες και τη χωρίστρα στη μέση και τα aviator γυαλιά ηλίου η Στάινεμ διατυμπάνιζε ότι το φεμινιστικό κίνημα θα πρέπει να αγκαλιάζει τις γυναίκες κάθε φυλής.
“Αν έχεις βιώσει διακρίσεις, είσαι ευαισθητοποιημένη σε κάθε επίπεδο. Έμαθα τον φεμινισμό σε μεγάλο βαθμό από τις μαύρες γυναίκες. Οι έγχρωμες γυναίκες ουσιαστικά εφηύραν τον φεμινισμό”, είχε δηλώσει στο New Yorker
«Κουνελάκι του Playboy»
Η Στάινεμ γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1934 στο Τολέδο του Οχάιο και ήταν η μικρότερη από δύο κόρες.
Ο πατέρας της ήταν περιοδεύων έμπορος αντικών.
Επειδή η οικογένεια μετακόμιζε συχνά, δεν πήγαινε σχολείο τακτικά μέχρι περίπου την Α’ Γυμνασίου.
Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν 11 ετών και στη συνέχεια η Στάινεμ έζησε με τη μητέρα της, η οποία κατέρρρευσε ψυχολογικά και υπέφερε από κατάθλιψη.
Η εμπειρία αυτή επηρέασε τις απόψεις της Στάινεμ για την κοινωνική αδικία και τον γάμο, που πίστευε ότι στερεί από τις γυναίκες επιλογές και πολλά από τα πολιτικά τους δικαιώματα.
«Ήμουν ήδη ο πολύ μικρός γονέας ενός πολύ μεγάλου παιδιού, της μητέρας μου. Δεν ήθελα να καταλήξω να φροντίζω κάποιον άλλο», φέρεται να είχε δηλώσει.
Αφού αποφοίτησε από το Smith College, η Στάινεμ άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος.
Το 1963, εργάστηκε ως κουνελάκι του Playboy για 11 ημέρες για τις ανάγκες ενός άρθρου για το περιοδικό Show.
Το πρωτοποριακό ρεπορτάζ της σε δύο συνέχειες με τίτλο “Το Κουνελάκι και η Ιστορία του”, περιέγραφε λεπτομερώς τις χαμηλές αμοιβές και τη σεξιστική μεταχείριση που υφίσταντο τα κουνελάκια του Playboy – αρχικά ως σερβιτόρες.
Το ρεπορτάζ της έγινε τηλεοπτική ταινία το 1985 με πρωταγωνίστρια την Κίρστι Άλεϊ.
Το 1968, η Steinem βοήθησε στην ίδρυση του περιοδικού New York, όπου το δοκίμιό της με τίτλο «After Black Power, Women’s Liberation» την καθιέρωσε ως φεμινίστρια ηγέτιδα σε μια εποχή ταραχώδους κοινωνικής αλλαγής.
Αλλά μόνο όταν παρευρέθηκε σε μια ομιλία για την άμβλωση σε εκκλησία της Νέας Υόρκης την επόμενη χρονιά, η Στάινεμ – η οποία είχε κάνει μια τότε παράνομη άμβλωση στο Λονδίνο σε ηλικία 22 ετών – είπε ότι η ζωή της ως ακτιβίστριας του φεμινιστικού κινήματος ξεκίνησε πραγματικά.
Το περιοδικό Ms., το οποίο συνίδρυσε το 1971, ασχολήθηκε με την άμβλωση και με άλλα ζητήματα όπως ο σεξισμός, η μισθολογική ισότητα και η ενδοοικογενειακή βία – κάτι που απέχει πολύ από τα θέματα για την ομορφιά, τη μαγειρική και την υποστήριξη του συζύγου που ήταν η κυρίαρχη θεματολογία των περιοδικών που απευθύνονταν σε γυναίκες.
«Πεμπτουσία της γυναικείας επανάστασης»
Η Στάινεμ ασκούσε συχνά κριτική στους περιορισμούς του γάμου. «Οι γυναίκες δεν πρόκειται να είναι ίσες έξω από το σπίτι μέχρι οι άνδρες να είναι ίσοι μέσα σε αυτό», έλεγε.
Δεν απέκτησε παιδιά και μόνο όταν έγινε 66 ετών αποφάσισε να παντρευτεί τον Νοτιοαφρικανό επιχειρηματία και περιβαλλοντολόγο Ντέιβιντ Μπέιλ, πατέρα του ηθοποιού Κρίστιαν Μπέιλ.
«Ελπίζω ότι αυτό αποδεικνύει εκείνο που έλεγαν πάντα οι φεμινίστριες – ότι ο φεμινισμός αφορά την ικανότητα να επιλέγουμε τι είναι σωστό σε κάθε στιγμή της ζωής μας», ανέφερε σε μια δήλωσή της για τον γάμο. Ο Ντέιβιντ Μπέιλ πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2003.
Η Στάινεμ συνέχισε να εργάζεται μέχρι τα 80 της. Έγραψε πολλά βιβλία, συμπεριλαμβανομένου του «Μέριλιν:Νόρμα Τζιν» του 1986 για τη Μέριλιν Μονρόε, του “Επανάσταση από Μέσα: Ένα Βιβλίο για την Αυτοεκτίμηση” για την προσωπική ανάπτυξη και βιβλία με δοκίμια.
Ηταν η αφηγήτρια και εκείνη που συνέλαβε την ιδέα για ένα βραβευμένο με Emmy ντοκιμαντέρ για την παιδική κακοποίηση με τίτλο “Πολλαπλές Προσωπικότητες: Η Αναζήτηση Μοιραίων Αναμνήσεων” για το HBO το 1993 και υπέγραψε την παραγωγή της ταινίας Lifetime «Better Off Dead». Παρουσίασε επίσης το «Γυναίκα», μια σειρά ντοκιμαντέρ για τη βία κατά των γυναικών για το τηλεοπτικό κανάλι Viceland.
Η συγγραφέας Κάρολιν Χάιμπρουν – η οποία έγραψε τη βιογραφία του 1995 με τίτλο «Η Εκπαίδευση μιας Γυναίκας: Η Ζωή της Γκλόρια Στάινεμ» – την χαρακτήρισε «επιτομή της γυναικείας ομορφιάς και πεμπτουσία της γυναικείας επανάστασης».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
