Ο δρόμος θα με βγάλει σε κάποιο νυχτερινό κέντρο της παλιάς Αθήνας.
Στη διαδρομή θα κάνω μια στάση στο Κολωνάκι, στο γαλακτοπωλείο του Κώστα, ο οποίος κυνηγάει τη «φρεγάτα» του Ντέντη πριν υποδυθεί τον ζωγράφο Τίμο Πινέλο σε εκείνα τα καλλιστεία.
Και να ‘μαι τελικά στο κέντρο, περιμένοντας τον Μανώλη με τη Μαίρη να εμφανιστούν στην πίστα. Κάθομαι σε ένα τραπέζι και βλέπω απέναντί μου τον «Λευτεράκη» μαζί με τη Ρένα, ενώ από τη γωνία εμφανίζονται οι αδερφές Μπρόγιερ, την ώρα που ξεκινούν οι πρώτες συγχορδίες από το «Ζήσε».
Την επόμενη μέρα, παίρνω το πρώτο πλοίο για το νησί. Επισκέπτομαι ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο, εκεί όπου ο ποιητής Αυγερινός ήδη απαγγέλλει το «Απόψε, σήμερα και χθες». Και τότε, ο Μανώλης και η Μαίρη εμφανίζονται ξανά, «ντύνοντας» τη στιγμή με το «Δε σε ρωτώ».
Η Μαίρη Λίντα (το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία Δημητροπούλου) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935.
Ξεκίνησε σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου, συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής ώσπου συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα καλλιτεχνικά ζευγάρια της δεκαετίας του 1960. Υπήρξε μάλιστα και σύζυγός του για μία δεκαετία, με τον οποίο εμφανίσθηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Έκανε έναν δεύτερο γάμο, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, από τον οποίο απέκτησε μία κόρη.
Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης πήρε το Α’ βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή», ενώ πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».
Το 1964, κατά τη διάρκεια περιοδείας της με τον Χιώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, τραγούδησε στο Λευκό Οίκο προς τιμήν του προέδρου Λίντον Τζόνσον. Στον κατάλογο των δημοφιλών θαυμαστών του ζεύγους ανήκε επίσης ο θρυλικός Άντονυ Πέρκινς καθώς και η παγκοσμίου φήμης σοπράνο Μαρία Κάλλας.
Η Μαίρη Λίντα έχει επηρεάσει με την ερμηνεία της πολλές νεότερες σημαντικές τραγουδίστριες, όπως η Γλυκερία, η Χαρούλα Αλεξίου, η Άννα Βίσση, η Κωνσταντίνα και η Δήμητρα Γαλάνη , με τις οποίες είχε κιόλας συνεργαστεί στο παρελθόν.
Οι τελευταίες της εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά ήταν: Την σεζόν 1995-1996 με την Χαρούλα Αλεξίου στο νυχτερινό κέντρο Νεφέλη, την σεζόν 2002-2003 με την Γλυκερία στο νυχτερινό κέντρο Χάραμα και την σεζόν 2011-2012 με την Άννα Βίσση στο νυχτερινό κέντρο Rex.
Θα μπορούσε κανείς να γράψει χιλιάδες λέξεις για την απώλειά της. Αλλά στην περίπτωση της Μαίρης Λίντα, η φωνή και η ιστορία της είναι αποτυπωμένες στα τραγούδια της.
«Περασμένες μου αγάπες», «Δε σε ρωτώ», «Ζήσε», «Δε θέλω πια να ξαναρθείς», «Άνθρωποι είμαστε»… είναι μόνο μερικά από τα διαχρονικά διαμάντια που ερμήνευσε και πέρασαν για πάντα στην αθανασία.
Σήμερα, η Μαίρη Λίντα έκανε το τελευταίο της ταξίδι, παίρνοντας μαζί της μια ολόκληρη εποχή αθωότητας, φινέτσας και αυθεντικού λαϊκού αρχοντισμού. Η φωνή της όμως δεν πρόκειται να σιγήσει ποτέ. Θα συνεχίσει να αντηχεί στα παλιά νυχτερινά κέντρα της μνήμης μας, στις ασπρόμαυρες ταινίες που αγαπήσαμε και σε κάθε στενό της Αθήνας που «ψιθυρίζει» ακόμα τους σκοπούς του Χιώτη.
Καλή σου αναπαύση, Μαίρη.
Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου
