Σήμερα, Κυριακή 21 Ιουνίου, η μέρα είναι αφιερωμένη στους ανθρώπους που αποτελούν το στήριγμα, την έμπνευση, αλλά και την πιο σταθερή αγκαλιά στη ζωή μας: στους μπαμπάδες.

Η μικρή και η μεγάλη οθόνη έχουν τιμήσει δεόντως τον πατρικό ρόλο, χαρίζοντάς μας φιγούρες που μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, να συγκινηθούμε βαθιά και να ταυτιστούμε μαζί τους.

Από τον κλασικό, φωνακλά αλλά τρυφερό Έλληνα οικογενειάρχη του ασπρόμαυρου σινεμά, μέχρι τους σύγχρονους τηλεοπτικούς single dads και τους ήρωες του Χόλιγουντ που γύρισαν τον κόσμο ανάποδα για τα παιδιά τους, οι «κινηματογραφικοί» πατεράδες έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.

Ανήμερα, λοιπόν, της μεγάλης αυτής γιορτής, το oknews.gr παρουσιάζει ένα μεγάλο, απολαυστικό και νοσταλγικό αφιέρωμα στους πιο γνωστούς, αγαπημένους και εμβληματικούς μπαμπάδες που πέρασαν ποτέ από το σινεμά και την τηλεόραση!

Οι Μπαμπάδες του Ελληνικού Σινεμά και της Τηλεόρασης

Διονύσης Παπαγιαννόπουλος: Ο «Εθνικός Μπαμπάς» του σινεμά

Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με τον ρόλο του πατέρα στη χρυσή εποχή της Φίνος Φιλμ.

Άλλοτε ως ο αυστηρός Κοσμάς Σκούταρης («Τζένη Τζένη») και άλλοτε ως ο παραδοσιακός πατέρας της Τζένης Καρέζη («Ενοχλώ; Δεν ενοχλώ»), έγινε το σύμβολο του Έλληνα μπαμπά: φωνακλάς, γεμάτος απειλές για «ξύλο», αλλά στην πραγματικότητα ένα απόλυτο «βούτυρο» που έλιωνε για τις κόρες του.

Λάμπρος Κωνσταντάρας: Ο γοητευτικός και… «ζόρικος» πατριάρχης

Δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα ο «αρχοντάνθρωπος» του ελληνικού κινηματογράφου.

Είτε ως ο πολυάσχολος υπουργός Μαυρογιαλούρος, είτε ως ο αυστηρός αλλά κατά βάθος προοδευτικός πατέρας που προσπαθούσε να βάλει σε τάξη τα παιδιά του (ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κόντρες του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Κόρη μου τη Σοσιαλίστρια»;), ο Κωνσταντάρας έδωσε μια άλλη, πιο κοσμοπολίτικη αλλά πάντα γεμάτη αγάπη διάσταση στον ρόλο του πατέρα.

Χάρης Ρώμας: Ο Περίανδρος Πώποτας («Το Καφέ της Χαράς»)

Ο Δήμαρχος Κολοκοτρωνιτσίου έγραψε τη δική του τηλεοπτική ιστορία.

Φυσικά, όλοι θυμόμαστε τα αυστηρά μαθήματα γεωγραφίας που παρέδιδε με θρησκευτική ευλάβεια στον γιο του, τον Μανωλάκη, προσπαθώντας να τον μεγαλώσει με το δικό του συντηρητικό πρότυπο του «τάξις και ηθική» («Νομός Ευρυτανίας πρωτεύουσα;»).

Ωστόσο, στον 2ο κύκλο της σειράς παρακολουθήσαμε το πιο συγκλονιστικό και ανθρώπινο πρόσωπο του Περίανδρου: όταν η πρώην σύζυγος του Πηνελόπη φεύγει και παίρνει μαζί της στην Αθήνα τον Μανωλάκη, ο σκληρός Δήμαρχος καταρρέει και πέφτει κυριολεκτικά στα πατώματα, ανίκανος να διαχειριστεί την απουσία του γιου του.

Η δε σκηνή της επανένωσής τους στο Βερολίνο, αρκετές μέρες αργότερα, παραμένει μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης, αποδεικνύοντας ότι πίσω από το αυστηρό προσωπείο κρυβόταν ένας πατέρας έτοιμος να πέσει στη φωτιά για το παιδί του.

Χάρης Ρώμας: Ο Μίμης Μεταξάς («Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο»)

Στον αντίποδα του αυστηρού Πώποτα, ο Χάρης Ρώμας μας χάρισε έναν εντελώς διαφορετικό, αλλά εξίσου εμβληματικό πατρικό ρόλο, που για πολλούς θεωρείται ο καλύτερος και πιο ώριμος της καριέρας του.

Στο «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο», ο Μίμης Μεταξάς ως ο διευθυντής του παρθεναγωγείου, είχε υπό την προστασία του όλες τις μαθήτριες σαν δικά του παιδιά, προσπαθώντας παράλληλα να κρατήσει τις ισορροπίες και να πάει (όσο μπορούσε) κόντρα στα δυνατά του συναισθήματα για την όμορφη δασκάλα, τη Ζωή Μαδρά.

Το συγκλονιστικό και φορτισμένο φινάλε της σειράς έμεινε στην τηλεοπτική ιστορία, σφραγίζοντας έναν ρόλο – ύμνο στην ανιδιοτελή πατρική στοργή.

Κώστας Καρράς («Πάτερ Ημών»)

Ο απόλυτος, γλυκούλης single dad της δεκαετίας του ’90.

Ο Κώστας Καρράς, ως τηλεοπτικός πατέρας της μικρής τότε Κορίνας Δαμουλιάνου, μας χάρισε στιγμές απέραντης στοργής, καθώς προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη δουλειά, την προσωπική του ζωή και τις απαιτήσεις της πανέξυπνης κόρης του.

Γιάvνης Μπέζος («Άκρως Οικογενειακόν»)

Ο Αλέξανδρος Θεοτοκάτος. Δικηγόρος, πατέρας τεσσάρων παιδιών και μόνιμα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Ανάμεσα στις σκανδαλιές των διδύμων, τα προβλήματα του Ερμή και τις ανησυχίες της Αφροδίτης, ο Μπέζος ενσάρκωσε τον σύγχρονο, ταλαιπωρημένο αλλά απίστευτα στοργικό πατέρα της διπλανής πόρτας.

Οι Μπαμπάδες του Χόλιγουντ και της Ξένης Τηλεόρασης

Robin Williams («Η Κυρία Ντάουτφαϊρ» / Mrs. Doubtfire)

Ο άνθρωπος που επαναπροσδιόρισε τη φράση «κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου».

Έβαλε περούκα, φουστάνια, βαρύ μακιγιάζ και μεταμορφώθηκε σε μια ηλικιωμένη Σκωτσέζα νταντά, μόνο και μόνο για να μπορεί να βρίσκεται καθημερινά δίπλα στα παιδιά του μετά το διαζύγιο.

Ένας ρόλος – ύμνος στην πατρική αγάπη, γεμάτος γέλιο και δάκρυα, σε μια ταινία που χάρισε στον Robin Williams 8 βραβεία, ανάμεσα τους το «Καλύτερος Κωμικός Ηθοποιός σε Κινηματογραφική Ταινία (Πρωταγωνιστικός Ρόλος)» στα American Comedy Awards το 1994.

Will Smith («Το Κυνήγι της Ευτυχίας» / The Pursuit of Happyness)

Σε μια από τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες της καριέρας του (έχοντας στο πλευρό του τον πραγματικό του γιο, Jaden), ο Γουίλ Σμιθ υποδύεται έναν άστεγο πατέρα που παλεύει με νύχια και με δόντια στους σκληρούς δρόμους του Σαν Φρανσίσκο.

Η σκηνή που κοιμίζει τον γιο του στις δημόσιες τουαλέτες, προσπαθώντας να το παρουσιάσει σαν παιχνίδι, ραγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές.

Jon Cryer ως Alan Harper («Two and a Half Men»)

Ο πιο γκαντέμης, τσιγκούνης και «αδικημένος» μπαμπάς της αμερικανικής τηλεόρασης.

Παρά τα αμέτρητα ελαττώματά του και το γεγονός ότι ζούσε στο σπίτι του αδελφού του, ο Άλαν έδειξε απίστευτη υπομονή και αγάπη μεγαλώνοντας τον μικρό Τζέικ, χαρίζοντάς μας επικές στιγμές γέλιου.

Liam Neeson («Η Αρπαγή» / Taken)

Ο μπαμπάς που… δεν θα ήθελες ποτέ να έχεις απέναντί σου.

Με την θρυλική ατάκα «Θα σε ψάξω, θα σε βρω και θα σε σκοτώσω» («I will look for you, i will find you, and i will kill you, »)ο χαρακτήρας του Λίαμ Νίσον γύρισε ολόκληρο το Παρίσι ανάποδα, εξολοθρεύοντας ένα ολόκληρο κύκλωμα, για να σώσει την απαχθείσα κόρη του.

Bryan Cranston ως Walter White («Breaking Bad»)

Ίσως η πιο ακραία και σκοτεινή πατρική φιγούρα.

Όταν ένας καθηγητής Χημείας μαθαίνει ότι πεθαίνει από καρκίνο, αποφασίζει να μπει στον κόσμο των ναρκωτικών με ένα και μοναδικό κίνητρο: να εξασφαλίσει οικονομικά το παιδί του με ειδικές ανάγκες και την έγκυο γυναίκα του.

Μια πορεία προς την καταστροφή που ξεκίνησε, όμως, από την ανάγκη ενός πατέρα να προστατεύσει την οικογένειά του.

Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου!

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου