Υπάρχουν φράσεις που οι περισσότεροι ακούσαμε μεγαλώνοντας και, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε, συχνά επαναλαμβάνουμε και στα δικά μας παιδιά. Ωστόσο, ειδικοί στην παιδική ψυχολογία επισημαίνουν ότι ορισμένες από αυτές μπορεί να ακυρώνουν το συναίσθημα του παιδιού, να δημιουργούν πίεση ή απλώς να μην πετυχαίνουν αυτό που θέλουμε.
«Σταμάτα να κλαις»
Μπορεί να το λέμε για να ηρεμήσει, όμως το κλάμα αποτελεί έναν φυσικό τρόπο έκφρασης και ρύθμισης των συναισθημάτων. Αντί να του ζητήσουμε να σταματήσει, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι στενοχωρημένο και να του δώσουμε χώρο να μας πει τι συνέβη.
«Γιατί δεν είσαι σαν τον αδελφό/την αδελφή σου;»
Οι συγκρίσεις ανάμεσα στα αδέλφια δύσκολα λειτουργούν ως κίνητρο. Αντίθετα, μπορεί να ενισχύσουν τον ανταγωνισμό και την αίσθηση ότι το παιδί δεν είναι αρκετό όπως είναι.
«Είσαι τόσο έξυπνος/η»
Ακούγεται σαν το ιδανικό κομπλιμέντο, ωστόσο έρευνες δείχνουν ότι είναι προτιμότερο να επαινούμε την προσπάθεια, τη στρατηγική και την επιμονή αντί για μια γενική «ταμπέλα» ευφυΐας. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί μαθαίνει ότι η εξέλιξη έρχεται μέσα από την προσπάθεια και όχι επειδή απλώς «είναι έξυπνο».
«Επειδή το είπα εγώ»
Κλασική φράση πολλών γενεών. Όταν όμως γίνεται μόνιμη απάντηση, κλείνει τη συζήτηση χωρίς να βοηθά το παιδί να κατανοήσει το γιατί ενός κανόνα. Οι ειδικοί προτείνουν μια σύντομη εξήγηση, ακόμη κι αν η απόφαση του γονέα δεν αλλάζει.
«Είσαι πολύ ευαίσθητος/η»
Για έναν ενήλικα κάτι μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, για ένα παιδί όμως όχι. Η υποτίμηση του συναισθήματός του μπορεί να του περάσει το μήνυμα ότι αυτό που αισθάνεται είναι «λάθος».
«Πάντα το κάνεις αυτό» ή «Ποτέ δεν ακούς»
Οι απόλυτες εκφράσεις μετατρέπουν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά σε χαρακτηριστικό του παιδιού. Είναι προτιμότερο να μιλάμε για αυτό που συνέβη εκείνη τη στιγμή και για το τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά την επόμενη φορά.
Το ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι να μιλάμε στα παιδιά σαν να ακολουθούμε εγχειρίδιο. Οι ειδικοί τονίζουν ότι μια φράση που θα ειπωθεί σε μια δύσκολη στιγμή δεν καθορίζει τη σχέση γονέα-παιδιού μεγαλύτερη σημασία έχει η επαφή, η συζήτηση και η δυνατότητα να επανέλθουμε και να διορθώσουμε τον τρόπο με τον οποίο εκφραστήκαμε.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
