Συλλυπητήρια επιστολή της Εκκλησίας της Ελλάδος παραδόθηκε στον Τοποτηρητή της Εκκλησίας της Αλβανίας, Μητροπολίτη Κορυτσάς Ιωάννη. «Συμμετέχουμε στην οδύνη της Εκκλησίας της Αλβανίας για τον Αναστάσιο «πλήρης πίστεως καί δυνάμεως» εὐθύς, ἀκέραιος, εὐγενής, σοφός, χαρίεις, αἰσιόδοξος, ἀκατάβλητος», αναφέρεται ενώ, μεταξύ άλλων στην επιστολή επισημαίνεται ότι ανέστησε την Εκκλησία της Αλβανίας «ἐκ σκιᾶς θανάτου», από διωγμούς 46 ετών.
Η επιστολή:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Κορυτσᾶς, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν
ἀγαπητέ καί περιπόθητε Ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἡμῶν Μετριότητος, κύριε Ἰωάννη, Τοποτηρητά τοῦ Θρόνου τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας
τῆς Ἀλβανίας, τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.
Μετά πολλῆς θλίψεως καί ἄλγους ψυχῆς συμμετέχομεν εἰς τήν
ὀδύνην τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας, ἐπί τῇ πρός Κύριον ἐκδημίᾳ τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κυροῦ Ἀναστασίου.
Ὁ μεταστάς Πρωθιεράρχης καί προσφιλέστατος ἡμῖν Ἀδελφός καί
Συλλειτουργός ἐβίωσε καθ’ ἅπασαν τήν διάρκειαν τῆς μακρᾶς ζωῆς του
τό ἱεραποστολικόν ἰδεῶδες καί φρόνημα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Διό,
στοιχούμενος τῷ ἀποστολικῷ ζήλῳ ἐκήρυττε Ἰησοῦν Χριστόν, Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα, ἔργῳ καί λόγῳ, γενόμενος κατά τό Παύλειον «τοῖς
πᾶσι τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσῃ» (Α’ Κορ. 9, 22).
Διέλαμψεν ὡς ἔμψυχος εἰκών ζώσης πίστεως καί πάσης ἀρετῆς καί
διεκρίθη, ὅλως ἰδιαιτέρως, κατ’ ἀρχάς ὡς λαϊκός Κατηχητής, προσελκύσας
εἰς τήν Ἐκκλησίαν πλήθη νέων ἀνθρώπων καί δή φοιτητῶν, ὡς Κληρικός
καί Ἐπίσκοπος, ὡς Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀθήνησι Πανεπιστημίου, ὡς Διευθυντής τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας
τῆς Ἑλλάδος, ὡς Ἱεραπόστολος ἐν Ἀφρικῇ, καί, κατ’ ἐξοχήν, ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας, δεδομένου ὅτι, τῇ χάριτι τοῦ Παναγίου Πνεύματος,
ἀνέστησε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλβανίας ἐκ σκιᾶς θανάτου, εἰς ἥν τήν εἶχον
καταβυθίσει ἀπηνεῖς διωγμοί 46 ἐτῶν.
Ἡ διακονία του ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπῆρξεν ἀνιδιοτελής, συνετή, διακριτική, πεφωτισμένη, τελεσφόρος, καθ’ ὅτι ὁ ἴδιος ἦτο Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, «πλήρης πίστεως καί δυνάμεως» (Πράξ. 6, 8), εὐθύς, ἀκέραιος, εὐγενής, σοφός, χαρίεις, αἰσιόδοξος, ἀκατάβλητος, Θεοφόρος καί Χριστοφόρος.
Ἔχομεν, ὅθεν, τήν βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν θά ἀνταποδώσῃ
εἰς τόν ἄξιον Ἐργάτην τοῦ Εὐαγγελίου Αὐτοῦ τούς ἀμέτρους κόπους καί
ἀτρύτους μόχθους, τούς ὁποίους κατέβαλε ὑπέρ τῆς δόξης τοῦ Ὀνόματος
τοῦ Θεοῦ.
Περαίνοντες, ἐγκαρδίως ἐπευχόμεθα».
