Πέντε χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο Γιάννης Δαμιανός βούτηξε για τον Σταυρό στην Αμάρυνθο της Εύβοιας και καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο, σε ένα ατύχημα που συγκλόνισε το πανελλήνιο.
Το 2020, στα Φώτα, ο τότε 24χρονος Γιάννης είχε κάνει τάμα να πιάσει τον Σταυρό για χάρη του αδελφού του που έδινε μάχη με τη λευχαιμία. Όμως η βουτιά του στα ρηχά νερά είχε τραγική κατάληξη: χτύπησε τον αυχένα του και έμεινε τετραπληγικός. «Ήταν μία άτυχη στιγμή», λέει σήμερα μιλώντας στον ΣΚΑΪ, περιγράφοντας με λεπτομέρειες εκείνα τα δραματικά δευτερόλεπτα: «Τα νερά ήταν θολά, έπεσα με το κεφάλι και έσπασα τον αυχένα μου. Μένω 11 δευτερόλεπτα στο νερό σε σοκ. Έκανα εισρόφηση θαλασσινού νερού γιατί ήμουν μπρούμυτα. Δεν ένιωσα πόνο, μόνο ένα μούδιασμα σε όλο το κορμί. Κατάλαβα εξ αρχής ότι παρέλυσα».
Για 55 ημέρες έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του στην Εντατική, καθώς υπέστη χημική πνευμονία από την εισρόφηση θαλασσινού νερού. «Ήταν πολύ επικίνδυνο αυτό που είχα πάθει», θυμάται. Συνολικά έμεινε έναν χρόνο στο νοσοκομείο. Παρά τις δυσκολίες, δεν έχασε την πίστη του: «Δεν είπα ποτέ γιατί Θεέ μου, γιατί μου το έκανες εμένα. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός, ούτε κριτής. Ήταν να γίνει, μια άτυχη στιγμή».
Σε ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας, έναν χρόνο αργότερα ήταν ο αδελφός του εκείνος που βούτηξε για τον Σταυρό, αυτή τη φορά για χάρη του Γιάννη.
Στο πλευρό του στάθηκε η σύντροφός του Μαρία, με την οποία παντρεύτηκαν δύο χρόνια μετά το ατύχημα. «Όταν ένας άνθρωπος είναι σε σχέση και παθαίνει τέτοιον τραυματισμό, το σοκ είναι ίδιο και για τους δύο. Εγώ είμαι στο αμαξίδιο, η Μαρία το περνάει όλο αυτό. Ο πόνος είναι και για τους δύο βαρύς. Είναι δυνατή η Μαρία», λέει συγκινημένος.
Ο Γιάννης δεν κρύβει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα: «Το κράτος δίνει ένα επίδομα αναπηρίας που δεν φτάνει ούτε για τις πρώτες δέκα μέρες. Η βοήθεια που έλαβα τον πρώτο καιρό ήταν από τον κόσμο και τους ευχαριστώ γι’ αυτό».
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ο Γιάννης Δαμιανός συνεχίζει να δίνει μαθήματα δύναμης και αξιοπρέπειας, με την πίστη του, την αγάπη της οικογένειας και τη στήριξη της κοινωνίας να τον κρατούν όρθιο απέναντι στις δυσκολίες.
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
