Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) κατήγγειλε σήμερα έναν κόσμο που σπαράσσεται από τους πολέμους και που “έχει τυφλωθεί” από το κυνήγι της στρατιωτικής κυριαρχίας, κατά τη διάρκεια ομιλίας ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, του οποίου αποδοκίμασε τη “χρόνια” αποτυχία να εγγυηθεί την ειρήνη.
“Από το Σουδάν μέχρι την Ουκρανία, από το Σαχέλ μέχρι τη Μιανμάρ, από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό μέχρι την Αϊτή, η βία έχει γίνει ο δείκτης της εποχής μας”, κατήγγειλε ο Φίλιπο Γκράντι.
Καθεμιά από τις 120 συγκρούσεις που καταγράφονται σε όλο τον κόσμο από τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού “τροφοδοτείται από το ίδιο φάντασμα, διεστραμμένο αλλά ισχυρό: ότι η ειρήνη είναι για τους αδύναμους, ότι ο μόνος τρόπος για να μπει τέλος στον πόλεμο δεν είναι η διαπραγμάτευση αλλά κάνοντας τόσο πολύ κακό στον εχθρό, ο οποίος δεν έχει παρά μόνο δύο επιλογές, ή να παραδοθεί ή να κονιορτοποιηθεί”.
Λοιπόν, σε αυτόν τον κόσμο που έχει “τυφλωθεί από την ιδέα ότι μόνο μια συνολική στρατιωτική νίκη αρμόζει, δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι τα πρότυπα του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, τα οποία άλλοτε τηρούνταν ή τουλάχιστον διακηρύττονταν”, έχουν μπει στην άκρη, περιφρονούνται τόσο εύκολα όσο οι χιλιάδες ζωές που καταστρέφονται στο κυνήγι της κυριαρχίας”, πρόσθεσε, αναφέροντας ως παράδειγμα το Σουδάν ή την Ουκρανία.
“Καταλαβαίνω ότι δεν λέω τίποτα καινούργιο, σε εσάς, μέλη του Συμβουλίου — κάτι που από μόνο του αποτελεί κατηγόρια — αλλά αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα του κόσμου μας”, δήλωσε.
Η διατήρηση της ειρήνης “είναι η πρωταρχική σας ευθύνη, μια ευθύνη για την οποία, θα με συγχωρήσετε που θα το πω ξανά, το όργανο αυτό απέτυχε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων σε χρόνια βάση”, επέμεινε ο Φίλιπο Γκράντι, καλώντας εντούτοις το Συμβούλιο, στο όνομα των 123 εκατομμυρίων εκτοπισμένων και προσφύγων σε όλο τον κόσμο “να μην υποκύψει στην ήττα της διπλωματίας”.
Ο Ύπατος Αρμοστής κατήγγειλε επίσης την “κρίσιμη κατάσταση της χρηματοδότησης της (ανθρωπιστικής) βοήθειας” χωρίς να κατονομάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες αποφάσισαν τη δραστική μείωση της βοήθειάς τους στο εξωτερικό.
“Ακούμε να λένε να δίνεται προτεραιότητα στα εθνικά συμφέροντα, στις στρατιωτικές δαπάνες, σε θέματα ασφαλώς θεμιτά (…) τα οποία όμως δεν είναι ασύμβατα με τη βοήθεια, το αντίθετο”, επέμεινε.
“Η βοήθεια επιτρέπει τη σταθερότητα. Το πάγωμα ή η περικοπή των προϋπολογισμών για τη βοήθεια έχει ήδη μοιραίες συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους. Σημαίνει εγκατάλειψη των εκτοπισμένων στην τύχη τους, αποχώρηση από την υποστήριξη χωρών υποδοχής ενίοτε εύθραυστων και, τελικά, υπονόμευση της δικής σας σταθερότητας”, προειδοποίησε.
