Το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης ετοιμάζεται να ανοίξει τον δρόμο για έρευνες υδρογονανθράκων από την Τουρκία σε θαλάσσιες ζώνες που η βορειοαφρικανική χώρα διεκδικεί, όπως μεταδίδει το Bloomberg επικαλούμενο πηγές με γνώση των διαβουλεύσεων. Πρόκειται για μια θεαματική αλλαγή στάσης που αποτελεί το πιο πρόσφατο δείγμα προσέγγισης της Άγκυρας με την περιοχή.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ανατολικής Λιβύης αναμένεται να προχωρήσει τις προσεχείς εβδομάδες σε ψηφοφορία για το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, το οποίο είχε χαράξει τα όρια μιας συνεργασίας ερευνών μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Bloomberg, τα περισσότερα εμπόδια για την εφαρμογή της συμφωνίας έχουν πλέον αρθεί.
Η Λιβύη, μέλος του ΟΠΕΚ, που παραμένει διχασμένη από χρόνια εμφύλια σύγκρουση, έχει δύο αντίπαλες διοικήσεις: μία στη Βεγγάζη και μία στην πρωτεύουσα Τρίπολη. Η τελευταία διατηρεί στενές σχέσεις με την Τουρκία και ήδη στηρίζει τη συμφωνία, όμως η σθεναρή αντίθεση της ανατολής — όπου κυριαρχεί ο στρατάρχης Χαλίφα Χάφταρ και ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός του — εμπόδιζε έως τώρα την επικύρωσή της. Αν η στάση αυτή αλλάξει και η συμφωνία εγκριθεί, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για έρευνες υδρογονανθράκων από τουρκικά πλοία σε μια θαλάσσια ζώνη μεταξύ Κρήτης και Τουρκίας, ενισχύοντας τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό, ωστόσο, εγκυμονεί τον κίνδυνο να οξύνει τη διαμάχη με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Η στροφή της ανατολικής Λιβύης αντικατοπτρίζει μια νέα φάση εξομάλυνσης στις σχέσεις Τουρκίας και Χάφταρ, οι οποίοι βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα στη μάχη για την Τρίπολη το 2019–2020. Η Τουρκία είχε στρατιωτικά στηρίξει τότε την ισλαμιστική κυβέρνηση της Τρίπολης, την οποία ο Χάφταρ — με συμμάχους τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο και τη Ρωσία — επιχείρησε ανεπιτυχώς να ανατρέψει.
Ακολούθησε μια ειρηνευτική πρωτοβουλία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που έφερε στην πρωθυπουργία τον Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, χωρίς ωστόσο να γεφυρώσει το χάσμα. Η χώρα συνεχίζει να είναι μοιρασμένη σε δύο κέντρα εξουσίας, με συνεχείς εντάσεις για τον έλεγχο των εσόδων από τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου της Αφρικής, καθώς και για τον έλεγχο βασικών κρατικών θεσμών. Αν και οι μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις έχουν εκλείψει τα τελευταία χρόνια, οι αντιπαραθέσεις παραμένουν.
