Σε μια από τις πιο ζεστές και προσωπικές τηλεοπτικές της εμφανίσεις, η Χάρις Αλεξίου βρέθηκε το απόγευμα της Τετάρτης (25.03.2026) στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, μιλώντας στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τις διαδρομές, τις μετατοπίσεις και τις στιγμές που την ανάγκασαν να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Η σπουδαία ερμηνεύτρια γύρισε τον χρόνο πίσω, ανοίγοντας ένα κεφάλαιο γεμάτο παιδικές μνήμες, απώλειες και δύναμη.
Η Αλεξίου αποκάλυψε ότι δεν μεγάλωσε με όνειρα που σχετίζονταν απαραίτητα με το τραγούδι ή το θέατρο. «Αισθάνομαι ότι άλλαξα τη ζωή μου αρκετές φορές», είπε, θυμούμενη τη μετακόμιση της οικογένειάς της στην Αθήνα όταν ήταν μόλις οκτώ ετών, αλλά και την περίοδο που έχασαν τον πατέρα της και ξεκίνησε η πιο σκληρή μάχη της επιβίωσης.
«Φύγαμε από ένα αγροτικό περιβάλλον, ήρθαμε εδώ και βγήκε η μάνα μου να μας συντηρήσει, ενώ δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή της. Μέχρι που κατάφερε αυτή η γυναίκα και έκτισε ξανά ζωή. Δίπλα της μάθαινα κι εγώ», ανέφερε συγκινημένη.
Η ίδια μίλησε για την αξία της δουλειάς, κάτι που έμαθε από μικρή. «Δουλεύουμε σημαίνει ότι επιβιώνουμε, ότι είμαστε ζωντανοί, ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε. Τραγουδάμε γιατί είμαστε άνθρωποι που κάνουν συντροφιά με τους γείτονες, με τους φίλους. Συνέβαιναν πράγματα πολύ ωραία μέσα στη φτωχολογιά».
Αναφερόμενη στις γειτονιές όπου μεγάλωσε, περιέγραψε έναν κόσμο πιο δεμένο, πιο ανθρώπινο. «Δεν υπήρχε αυτή η μοναξιά. Όλοι μας φτιάχναμε μικρές κοινωνίες και αυτές έφτιαχναν τις πιο μεγάλες. Ο ένας έδινε λόγο στον άλλο, ο άλλος κρινόταν και έκρινε τον διπλανό του. Έτσι κάτι χτιζόταν μέσα σ’ αυτό».
Επιμέλεια: Συντακτική ομάδα
