Μπορεί να πιστεύετε ότι γνωρίζετε πώς να δείχνετε την αγάπη σας, ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο σύντροφός σας τη νιώθει. Και εκεί ακριβώς κρύβεται ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στις σχέσεις.
Όπως επισημαίνει η Michele Weiner-Davis, διεθνώς αναγνωρισμένη ψυχοθεραπεύτρια σχέσεων, με άρθρο της στο Psychology Today, μέσα από την εμπειρία της με ζευγάρια που προσπαθούν να σώσουν τη σχέση τους, υπάρχουν δύο βασικές παρεξηγήσεις γύρω από τις λεγόμενες «γλώσσες της αγάπης» που τελικά δημιουργούν περισσότερη απόσταση αντί για εγγύτητα.
Λάθος 1: «Δεν ταιριάζουμε»
Πολλά ζευγάρια, όταν διαπιστώνουν ότι εκφράζουν διαφορετικά την αγάπη, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι συμβατά. Σκέφτονται: «Θα έπρεπε να είμαστε με κάποιον που αγαπά όπως εμείς». Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Σπάνια δύο άνθρωποι έχουν ακριβώς τον ίδιο τρόπο να νιώθουν και να εκφράζουν την αγάπη. Και αυτό δεν είναι πρόβλημα. Το ζητούμενο δεν είναι να συμφωνούν οι σύντροφοι στο τι σημαίνει αγάπη, αλλά να ανακαλύπτει ο καθένας τι κάνει τον άλλον να νιώθει αγαπητός – και να το κάνει, ακόμη κι αν δεν του είναι αυτονόητο.
Ακόμη και όταν δύο άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν την ίδια «γλώσσα αγάπης», αυτό δεν σημαίνει ότι την αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, η σωματική επαφή μπορεί για τον έναν να σημαίνει αγκαλιές και τρυφερότητα, ενώ για τον άλλον να συνδέεται κυρίως με τη σεξουαλική επαφή.
Με άλλα λόγια, η αγάπη δεν είναι τεστ συμβατότητας. Είναι μια διαδικασία κατανόησης και προσαρμογής.
Λάθος 2: «Έτσι δείχνω εγώ την αγάπη»
Ένα δεύτερο, εξίσου συχνό λάθος είναι η φράση: «Εγώ δείχνω την αγάπη μου με αυτόν τον τρόπο». Το πρόβλημα; Συνήθως αυτό που περιγράφουμε είναι αυτό που εμείς θα θέλαμε να λάβουμε. Όπως εξηγεί η Michele Weiner-Davis, μπορεί κάποιος να φροντίζει τον σύντροφό του όταν είναι άρρωστος, να του φτιάχνει φαγητό, να τον περιποιείται. Ωστόσο, αν ο άλλος θέλει απλώς να μείνει μόνος του, αυτή η «φροντίδα» δεν εκλαμβάνεται ως αγάπη.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: Η αγάπη έχει αξία μόνο όταν «φτάνει» στον άλλον.
Μπορεί οι προθέσεις να είναι καλές, αλλά αν δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του συντρόφου, συχνά δεν αναγνωρίζονται ή ακόμη χειρότερα, δημιουργούν ένταση.
Η ίδια φέρνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη δική της σχέση: όταν εκείνη είναι αναστατωμένη, θέλει επικοινωνία και συζήτηση. Ο σύζυγός της, αντίθετα, όταν δυσκολεύεται, χρειάζεται χώρο και χρόνο μόνος του. Όταν εκείνη προσπαθούσε να τον πλησιάσει, εκείνος ένιωθε πίεση, κάτι που αρχικά την μπέρδευε. Με τα χρόνια, όμως, κατάλαβε ότι για εκείνον, το να του δίνει χώρο είναι η πιο ουσιαστική έκφραση αγάπης.
Τι κάνει τη διαφορά τελικά
Το συμπέρασμα είναι απλό, αλλά όχι εύκολο: Η επιτυχία σε μία σχέση δεν βρίσκεται στο να γίνουμε ίδιοι, αλλά στο να μάθουμε να «μιλάμε» τη γλώσσα του άλλου. Η πραγματική εγγύτητα χτίζεται όταν αποδεχόμαστε τις διαφορές, αντί να τις θεωρούμε εμπόδιο. Γιατί, τελικά, όπως επισημαίνεται, οι σχέσεις δεν δυναμώνουν από τις ομοιότητες – αλλά από την ικανότητά μας να κατανοούμε και να αγκαλιάζουμε τη μοναδικότητα του άλλου.
Eπιμέλεια: Συντακτική ομάδα
